اخبار فناوری

چشم برتر | جدیدترین اخبار IT و فناوری اطلاعات

  • تاریخ : 25ام دی 1397
  • موضوع : بلاگ
  • بازدید : 3 بازدید

مبتلایان به سندرم داون، به‌خاطر یک اختلال ژنتیکی، از نظر رشد فیزیکی و ذهنی، شرایط خاصی دارند. البته کودکان سندروم داون با کمک دوستان، والدین و مربیان و مشاوران مخصوص، می‌توانند مثل سایر کودکان، مراحل رشد و بالندگی را طی کنند.

بچه‌های مبتلا به سندرم داون با کمک نزدیکان، دوستان، اعضای خانواده، مربیان و پزشکان متخصص می‌توانند به رشد و بالندگی خود ادامه دهند و زندگی خوبی داشته باشند. مدت‌های زیادی است که جامعه، این بچه‌ها را به‌خوبی در میان خود می‌پذیرد و البته هنوز هم باورهای غلطی در مورد مبتلایان به سندرم داون وجود دارد. در این مطلب، یاد می‌گیرید که چطور به کودکان مبتلا به سندرم داون کمک کنید.

قسمت اول

آشنایی با سندرم داون

۱. قبل از هر چیز باید یاد بگیرید که سندرم داون چیست

سندرم داون، یک اختلال ژنتیکی است. زمانی اتفاق می‌افتد که فردی با یک کپی اضافه از کروموزوم ۲۱ به دنیا می‌آید. این متریال ژنتیکی اضافه، رشد فرد را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

سندرم داون باعث ایجاد تغییراتی در رشد فیزیکی می‌شود. افرادی که مبتلا به سندرم داون هستند، نسبت به دیگران بیشتر در معرض ابتلا به بیماری‌های مختلف مثلا بیماری‌های قلبی و دستگاه تنفسی قرار دارند. قوای کمتر عضلانی، قامت کوچک‌تر و صورت تخت از دیگر ویژگی‌های مبتلایان به سندرم داون است.

افرادی که مبتلا به سندرم داون هستند، دارای برخی ناتوانی‌های ذهنی خاص هستند. این ویژگی باعث می‌شود که با سرعت کمتری آموزش ببینند. یادگیری اطلاعات و مهارت‌های جدید هم در این افراد، بیشتر طول می‌کشد. مثلا کودکی که به سندرم داون مبتلاست، دیرتر از سایر بچه‌ها شروع به راه رفتن می‌کند. بزرگسالی که سندرم داون دارد، زمان بیشتری برای یادگیری وظایف جدید نیاز دارد.

هر فردی که به سندرم داون مبتلاست، ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارد. رشد ذهنی و جسمی آنها از فردی به فرد دیگر متفاوت است. بیشتر مشکلات ناشی از این اختلال، در سطح کم یا متوسط است. با وجود مراقبت‌های درمانی مدرن، سن متوسط امید به زندگی در افراد مبتلا به سندرم داون ۶۰ سال است.

۲. توانایی‌ها و استعدادهای بچه‌های مبتلا به سندرم داون را بشناسید

این کودکان می‌توانند زندگی پرباری داشته باشند. ویژگی‌های شخصیتی و مهارت‌های آنها درست مثل سایر بچه‌ها، متنوع است. آنها عواطف متعددی دارند؛ از غرور و شادی گرفته تا ترس و ناامیدی.

مراقبت از فرزندی با سندرم داون - مهارت کودکان مبتلا به سندرم داون

بسیاری از کودکان مبتلا به سندرم داون، در کلاس‌های آموزشی عادی شرکت می‌کنند، ولی ممکن است به آموزش بیشتر در مهارت‌هایی مثل خواندن یا ریاضیات نیاز داشته باشند. با راهنمایی و آموزش صحیح، بیشتر این کودکان یاد می‌گیرند که بخوانند و بنویسند. در نهایت، می‌توانند آموزش‌های اختصاصی ببینند و حتی شغل خاصی داشته باشند و به دانشگاه بروند.

درست مثل بقیه‌، کودکان مبتلا به سندرم داون مهارت‌ها و قدرت‌های مختلفی دارند. بعضی از آنها به موسیقی و هنر علاقه دارند و بعضی دیگر به ورزش علاقه نشان می‌دهند. بعضی از آنها خجالتی هستند و برخی دیگر برونگرا و بی‌پروا.

۳. از تصورات غلطی که در مورد سندرم داون وجود دارد، آگاه باشید

در گذشته‌ای نه‌چندان دور، مبتلایان به سندرم داون، در جامعه به‌راحتی پذیرفته نمی‌شدند. معمولا آنها را به مؤسسات خاصی می‌فرستادند و پشتیبانی تحصیلی و مراقبت‌های پزشکی آنها نادیده گرفته می‌شد. متأسفانه هنوز هم برداشت‌های منفی وجود دارد. جامعه هنوز هم به‌راحتی این افراد را نمی‌پذیرد.

بزرگسالان و کودکان ممکن است از مبتلایان به سندرم داون دوری کنند یا آنها را اذیت و سرزنش کنند. مبتلایان به سندرم داون مثل هر فرد دیگری، احساسات و عواطف دارند و درد را حس می‌کنند. عدم پذیرش در اجتماع، موجب آسیب دیدن اعتماد‌ به نفس آنها می‌شود.

این افراد وقتی بزرگ‌تر می‌شوند، به‌خاطر شرایط‌شان معمولا در شغل‌های مختلف پذیرفته نمی‌شوند. این تصور غلط وجود دارد که مبتلایان به سندرم داون، از پس هیچ کاری برنمی‌آیند و نمی‌توانند از خودشان مراقبت کنند. بیشتر افرادی که سندرم داون دارند، اگر درست آموزش ببینند می‌توانند بزرگسالانی مولد باشند و در جامعه مشارکت کنند.

کودکان مبتلا به سندرم داون مشکلات زیادی دارند؛ از جمله عدم پذیرش در جامعه و مورد تبعیض واقع شدن. آنها به پشتیبانی و حمایت بیشتری از طرف نزدیکان خود نیاز دارند تا با این سختی‌ها کنار بیایند.

بخش دوم

حمایت از کودک مبتلا به سندرم داون

مراقبت از فرزندی با سندرم داون - حمایت از کودک مبتلا به سندرم داون

۱. از حمایت‌های پزشکی برای فرزند خود استفاده کنید

حتما شرایطی برای آنها فراهم کنید که پشتیبانی لازم را در خانه و مدرسه دریافت کنند. هر کودک مبتلا به سندرم داون، در نوع خود منحصربه‌فرد است. بنابراین به برنامه‌های شخصی و اختصاصی برای کمک نیاز دارد تا از تمام پتانسیل‌های وجودی‌اش به بهترین شکل استفاده کند.

یک متخصص اطفال یا متخصص و مشاور مربوطه پیدا کنید که کاملا به او اطمینان دارید و در کارش توانایی لازم را دارد. پزشک اطفال باید مهارت‌های ارتباطی قوی داشته باشد. همچنین تجربه‌ی کار کردن با کودکان مبتلا به سندرم داون را نیز داشته باشد. این پزشک به شما کمک می‌کند که هر آنچه در مورد سلامتی فرزندتان نیاز دارید، یاد بگیرید.

در نزدیکی خود، مؤسسات ارائه‌دهنده‌ی خدمات و مرکزهای حمایتی را پیدا کنید. در این مؤسسات، مشاوران و متخصصان مربوطه، به نوزادان و کودکانی که تأخیر در رشد دارند و توانایی‌های یادگیری آنها پایین‌تر است، کمک می‌کنند. خدماتی مثل گفتاردرمانی و… در این مجموعه‌ها معمولا بسیار کم‌هزینه و گاهی رایگان است.

۲. حمایت‌های تحصیلی را فراموش نکنید

با مدرسه‌ی کودک خود همکاری داشته باشید. باید با مشاوران مدرسه و مربی فرزندتان مثل یک گروه همکاری کنید تا مطمئن شوید که فرزندتان، حمایت تحصیلی و پشتیبانی اجتماعی لازم را دریافت می‌کند.

حضور در جامعه برای بسیاری از این بچه‌ها مفید است. بعضی از آنها می‌توانند در مدارس عادی تحصیل کنند، ولی به حمایت بیشتری نیاز دارند. برای برخی دیگر از آنها توصیه می‌شود که هم در کلاس‌های عادی شرکت کنند و هم کلاس‌های اختصاصی با حضور مشاوران و مربیان متخصص داشته باشند.

۳. به فرزندتان یاد بدهید که چطور دوست پیدا کند

شرکت داشتن در روابط اجتماعی و ارتباط با دیگران، برای بچه‌های مبتلا به سندرم داون بسیار مفید است. دوست پیدا کردن برای بسیاری از بچه‌ها سخت است. کودکانی که شرایط خاصی دارند، به‌مراتب با مشکلات بیشتری دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

مراقبت از فرزندی با سندرم داون - دوست پیدا کردن

در مورد رفتارهای دوستانه و غیردوستانه با آنها صحبت کنید و برایشان توضیح دهید که دوست خوب چه ویژگی‌هایی دارد. بچه‌هایی که لبخند می‌زنند و کلمات محبت‌آمیز می‌گویند، دوستان خوبی هستند. به آنها یاد بدهید از کودکانی که آنها را نادیده می‌گیرند یا حرف‌های توهین‌آمیز و غیردوستانه می‌زنند، فاصله بگیرند.

با آنها تمرین کنید تا شروع کردن یک گفت‌وگو را یاد بگیرند. بچه‌ها به‌محض اینکه برقراری ارتباط اولیه را یاد بگیرند و افراد مخرب را شناسایی کنند، می‌توانند دوستان خوبی پیدا کنند. با آنها تمرین کنید تا بتوانند خودشان را معرفی کنند. به آنها یاد بدهید که سلام کنند، اسم‌شان را بگویند و از بچه‌های دیگر بپرسند که آیا دوست دارند با هم بازی کنند؟

جای خود را عوض کنید و نقش یک دوست را برای کودک‌تان بازی کنید. از این روش، بچه‌ها می‌توانند مهارت پیدا کردن دوست را یاد بگیرند.

به فرزندان خود یاد بدهید تا با حرف‌های ناخوشایند و رفتار نادرست دیگران کنار بیایند. با آنها صحبت کنید و به آنها یاد بدهید که در چنین شرایطی چه کاری انجام دهند. مثلا به آنها بگویید که از طرف مقابل بخواهند کار خود را متوقف کند یا از معلم خود کمک بگیرند. یا اینکه به گفت‌وگو ادامه دهند و از آن فرد فاصله بگیرند.

برای زمان بازی آنها، برنامه‌ریزی منظمی داشته باشید. با والدین سایر بچه‌ها در ارتباط باشید و فرصتی را برای فرزندتان فراهم کنید تا با دوستانش تعامل داشته باشد.

مراقبت از فرزندی با سندرم داون - بازی با کودکان مبتلا به سندرم داون

۴. استراحت کنید

شما ممکن است به‌عنوان والدین، خواهر و برادر یا پرستار، در حال نگهداری از یک کودک مبتلا به سندرم داون باشید. مراقبت از کودکانی که نیازهای خاص دارند، کار سختی است و ممکن است شما را بسیار خسته کند. هر زمان که احساس کردید خسته شده‌اید و صبر و تحمل‌تان کم شده، از دیگران کمک بگیرید و حتما زمانی را برای استراحت خود در نظر بگیرید. استراحت کنید و مسئولیت‌های خود را با دیگران تقسیم کنید. قبل از اینکه از دیگران مراقبت کنید، باید اول مراقب سلامتی خودتان باشید.

برای خودتان وقت بگذارید. حتی اگر فقط ۵ دقیقه زمان دارید، در این زمان کوتاه، کاری انجام دهید که باعث آرامش و خوشنودی‌تان شود. قدم بزنید، مطالعه کنید یا نرمش‌های کششی انجام دهید. استراحت‌های کوتاه، انرژی را به وجودتان برمی‌گرداند.

اگر می‌توانید حتما از کسی کمک بگیرید و یکی از مسئولیت‌های خود را به او بسپارید. مثلا از یک دوست بخواهید تا گاهی با فرزندتان بازی کند.

قسمت سوم

حامی مبتلایان به سندرم داون باشید

مراقبت از فرزندی با سندرم داون - حمایت از مبتلایان به سندرم داون

۱. خودتان در پذیرش مبتلایان به سندرم داون رفتار محبت‌آمیز با آنها الگو باشید

به‌عنوان کسی که فرزند یا عزیز مبتلا به سندرم داون دارید، می‌توانید به دیگران رفتار صحیح با آنها را نشان دهید. با بازی کردن و تفریح رفتن و گشت‌وگذار همراه با یک کودک مبتلا به سندرم داون، به دیگران یاد می‌دهید که چطور با این کودکان رفتار کنند؛ با احترام، محبت و حمایت، درست مثل بقیه بچه‌ها.

از مدرسه‌ی فرزندتان بپرسید که در مورد پذیرش تفاوت‌ها و رفتار با این کودکان، چه برنامه‌هایی دارند. بپرسید که کودکان را چطور برای پذیرش این تفاوت‌ها آموزش می‌دهند. اگر مدرسه‌ها چنین برنامه‌هایی ندارند، خودتان برای پیشنهاد این کار، اقدام کنید.

۲. یک شبکه‌ی حامی ایجاد کنید

با سایر افرادی که کودکان مبتلا به سندرم داون دارند، ارتباط برقرار کنید تا بتوانید به خودتان، فرزندتان و سایر اعضای خانواده کمک کنید. از تجربیات هم استفاده کنید و در کارهای مختلف به هم کمک کنید. گروه‌های آنلاین و غیرآنلاین زیادی وجود دارد که اعضای آنها هر کدام به شکلی با کودکان سندرم داون در ارتباط هستند. می‌توانید از تجربیات و کمک‌های هم استفاده کنید و این مسیر را در کنار هم طی کنید.


در ادامه بخوانید: علائم سندروم ری؛ دلایل ابتلا، راه‌های پیشگیری و درمان آن


  • تاریخ : 25ام دی 1397
  • موضوع : بلاگ
  • بازدید : 2 بازدید

زخم اثنی عشر یکی از انواع زخم معده است. اما بخش‌های دیگری از دستگاه گوارش (به‌غیر از معده) را تحت تأثیر قرار می‌دهد. امکان اینکه فردی به‌طور هم‌زمان به زخم معده و اثنی عشر مبتلا شود هم وجود دارد. از دلایل عمده ابتلا به زخم‌های دستگاه گوارشی می‌توان به بالا بودن سطح اسید معده، عفونت میکروبی و مصرف برخی از داروها اشاره کرد. در این مقاله از زخم اثنی عشر، راه‌های تشخیص، دلایل وقوع، روش‌های درمان و علائم و خطرات آن گفته می‌شود.

زخم اثنی عشر چیست؟

زخم اثنی عشر از نمونه زخم‌های معده است. این زخم‌های باز در پوشش مجاری گوارشی به‌وجود می‌آیند. زخم‌های گاستریک یا معدوی در پوشش داخلی معده قرار دارند و زخم اثنی عشر در پوشش داخلی اثنی عشر به‌وجود می‌آید. اثنی عشر بخش بالایی رودهٔ کوچک است. بسیاری از افراد برای درمان زخم‌های معده و دستگاه گوارش به پزشک مراجعه می‌کنند. البته این زخم‌ها خودبه‌خود بهبود می‌یابند، ولی اگر درمان پزشکی انجام نشود، امکان بازگشت مجدد زخم بعید نیست.

زخم اثنی عشر - تعریف

علائم زخم اثنی عشر

به‌طور کلی، علائم زخم‌های معده و اثنی عشر مشابه است. رایج‌ترین نشانهٔ این دو مشکل، سوزش معده عنوان می‌شود. احتمال دارد که زخم اثنی عشر، چند ساعت بعد از خوردن غذا، دردهای شکمی ایجاد کند. این درد با مصرف داروها و غذاهایی که اسید معده را کاهش می‌دهند، بهبود پیدا می‌کند، اما با قطع مصرف این مواد، درد و ناراحتی مجددا ظاهر می‌شود. دردهای شکمی ناشی از زخم اثنی عشر با خالی بودن معده، تشدید می‌شوند. مثلا در فاصله میان دو وعدهٔ غذایی، صبح زود یا شب‌ها، این درد بیشتر می‌شود. از علائم دیگر زخم‌های دستگاه گوارش (معده) می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • سوزش معده یا سوءهاضمه؛
  • احساس سیری مداوم حتی زمانی که معده خالی است؛
  • نفخ شکم؛
  • تولید گاز؛
  • حالت تهوع.

وجود زخم اثنی عشر و معده باعث می‌شود تا مبتلایان نتوانند برخی از مواد غذایی را مصرف کنند. این مواد غذایی می‌توانند در فرد حالت تهوع ایجاد کرده یا عوارضی را که عنوان شد، وخیم‌تر کنند.

علائم رایج‌تر و وخیم‌تر زخم اثنی عشر به این شرح است:

  • احساس سرگیجه؛
  • کاهش وزن؛
  • وجود خون در مدفوع؛
  • استفراغ؛
  • استفراغ خونی؛
  • مشکلات تنفسی.

بعضی از افراد مبتلا به زخم اثنی عشر، هیچ‌گونه علائمی احساس نمی‌کنند. پزشکان هم تنها در صورتی می‌توانند متوجه وجود چنین زخمی شوند که اختلالات هاضمه مختلف را در فرد، معاینه و بررسی کنند. هر کس که به زخم اثنی عشر یا انواع دیگر زخم‌های معده دچار است، باید به پزشک مراجعه کند. درصورتی‌که علائم شدید باشند، مراجعه فوری به پزشک ضروری است.

دلایل ایجاد زخم اثنی عشر

زخم اثنی عشر - دلایل

تخریب و ساییده شدن دیواره داخلی مجاری گوارشی منجر به زخم اثنی عشر می‌شود. موارد زیر هم در وقوع این مشکل نقش دارند:

  • وجود مقدار زیادی اسید در مجاری گوارشی و معده؛
  • وجود مشکلاتی در پوشش معده که آن را نسبت به تخریب و مشکلات حساس‌تر می‌کند؛
  • عدم وجود تعادل در فرایند هاضمه.

عفونت‌های میکروبی و مصرف برخی از داروهای خاص هم می‌تواند باعث ایجاد زخم اثنی عشر شود. رشد بیش از حد هِلیکوباکتر پیلوری در مجاری گوارشی هم می‌تواند موجب بروز زخم در نواحی گوارشی شود. وجود این نوع از باکتری در بدن بسیار رایج است. هر چند که وجود هلیکوباکتر در بدنِ بیشتر افراد باعث بروز مشکل نمی‌شود اما گاهی‌اوقات، پوشش داخلی مجرای گوارش را آزار می‌دهد و باعث بروز زخم در آن می‌شود.

مصرف برخی از انواع مشخص داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی در بلندمدت هم امکان تخریب یا آزرده شدن پوشش داخلی دستگاه گوارشی و ایجاد زخم را افزایش می‌دهد. از جمله داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی می‌توان به ایبوپروفن (اَدویل)، ناپروکسن (آلِو) و آسپرین اشاره کرد.

عوامل مؤثر در ابتلا به زخم اثنی عشر

زخم اثنی عشر - عوامل

ژنتیک و سبک زندگی هر فرد هم در ابتلا به زخم‌های دستگاه گوارشی نقش دارند. اگر اعضای نزدیک خانواده به این زخم‌ها دچار باشند، احتمال وقوع این مشکل برای شما هم وجود خواهد داشت. مصرف دخانیات حاوی تنباکو هم امکان ابتلا به زخم اثنی عشر را افزایش می‌دهد. از عوامل دیگر افزایش احتمال خطر ابتلا به زخم اثنی عشر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • سن بالای ۷۰ سال؛
  • سابقه قبلی وجود زخم معده و اثنی عشر؛
  • تجربهٔ اخیر شوک یا ضربه‌ای جسمی.

علاوه بر داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی، مصرف داروهای دیگری هم منجر به ایجاد زخم اثنی عشر می‌شود:

  • داروهای ضدانعقاد؛
  • داروهای استروئیدی؛
  • بازدارنده‌های بازجذب سروتونین( SSRIs).

پزشکان دیگر اعتقادی به اثرگذاری مصرف الکل، غذاهای تند یا غذاهای مقوی (سبزیجات، دانه‌ها، لبنیات و…) در ابتلا به زخم اثنی عشر ندارند. اما همچنان معتقدند که شاید مصرف این مواد، موجب کُند شدن روند درمان یا وخیم‌تر شدن علائم وجود زخم شود.

نقش استرس در ابتلا به زخم اثنی عشر هم چندان مشخص نیست. بعضی از پزشکان، استرس را عاملی در ابتلا به زخم‌های دستگاه گوارشی می‌دانند و برخی دیگر خیر. بعضی از تحقیقات نشان از وجود ارتباط میان زخم‌های گوارشی و استرس داده‌اند، اما موضوع این است که احتمال دارد این اثرگذاری به‌شکل غیرمستقیم باشد. زیرا وقتی، شخصی دچار استرس است، از داروهای مسکن ضدالتهاب غیراستروئیدی استفاده می‌کند یا سیگار می‌کشد و همین باعث می‌شود تا احتمال ابتلا به زخم در دستگاه گوارشش افزایش پیدا کند.

تشخیص زخم اثنی عشر

زخم اثنی عشر - تشخیص

علائم زخم اثنی‌ عشر یا زخم‌های دیگر دستگاه گوارش با مشکلاتی مانند سنگ کیسه صفرا یا بازگشت اسید به مری(GERD) مشابهت دارد. به همین خاطر تشخیص برای درمان این زخم‌ها بسیار مهم است. پزشکان معمولا تشخیص مشکل را با پرسش درباره سوابق پزشکی بیمار شروع می‌کنند و از داروهایی می‌پرسند که او اخیرا مصرف کرده است. علاوه‌براین، پزشکان درباره علائم و مکان درد هم سؤال می‌کنند. آزمایش‌های متنوعی برای تشخیص زخم اثنی عشر انجام می‌شود. مثلا آزمایش خون، مدفوع یا بررسی تنفس برای تشخیص عفونت میکروبی هلیکوباکتر از جمله اقداماتی است که در روند تشخیص مفید است.

برای بررسی وجود زخم اثنی عشر از آندوسکوپی هم استفاده می‌شود. در این روش، لوله‌ای باریک و مجهز به یک دوربین کوچک از طریق دهان و گلو وارد معده و قسمت بالایی روده کوچک می‌شود. در بعضی از موارد هم از بلعیدن باریوم آزمایشی برای تشخیص زخم اثنی عشر است. در آزمایش باریوم، فرد مایعی حاوی باریوم را می بلعد تا پزشک بتواند مجاری روده‌ در شکم را از طریق اشعه ایکس، بهتر ببیند.

درمان زخم اثنی عشر

برای بسیاری از افراد، مصرف قرص‌هایی که اسید معده را کاهش می‌دهند، برای درمان زخم معده و درمان زخم اثنی عشر مفید است. این داروها در طبقه‌بندی‌های زیر ارائه می‌شوند:

  • مهارکننده‌های پروتون پمپ (PPIs) شامل:‌ اِمپرازول، پانتوپرازول و لانسوپرازول؛
  • آنتاگونیست‌های گیرنده H2 مانند: رانیتیدین، فاموتیدین و سایمیتیدین؛
  • داروهایی با خاصیت ایجاد پوشش محافظتی مانند: سوکرالفیت؛
  • آنتی‌اسیدهایی مانند: کلسیم‌کربنات و سدیم بی‌کربنات.

درصورتی‌که علت زخم اثنی عشر، عفونت هلیکوباکتر تشخیص داده شود، پزشکان برای از بین بردن میکروب، آنتی‌بیوتیک تجویز خواهند کرد. ضمن اینکه تجویز داروهایی برای کاهش اسید معده (مثلا مهارکننده‌های پروتون پمپ) هم می‌تواند در این زمینه مؤثر باشد. اگر داروهای دیگر مانند داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی موجب زخم اثنی عشر بشوند، پزشک مهارکننده‌های پروتون پمپ تجویز خواهد کرد یا نیاز به دارودرمانی را مجددا بررسی می‌کند. بعضی از پزشکان هم مدیریت استرس را راهی برای درمان این مشکل می‌دانند.

خطرات ابتلا به زخم اثنی عشر

زخم اثنی عشر - خطرات

عدم رسیدگی و درمان زخم اثنی عشر موجب بروز خطراتی خواهد شد. البته زخم در این ناحیه از بدن به‌ندرت موجب سوراخ شدن و ایجاد حفره در دیواره معده و روده می‌شود. وجود حفره و سوراخ در این نواحی، احتمال ابتلا به عفونت شکمی در حفره‌ها را افزایش می‌دهد. چنین عفونتی در پزشکی، التهاب صفاق نامیده می‌شود. اگر شخص مبتلا به زخم اثنی‌ عشر دچار دردهای ناگهانی در ناحیه شکم شود که مدام شدیدتر می‌شود، باید فورا به پزشک مراجعه کند. التهاب زخم هم می‌تواند بخشی از مجاری گوارشی را مسدود کند و باعث شود تا بیمار:

  • بعد از خوردن اندکی غذا یا حتی بدون غذا خوردن، احساس سیری کند؛
  • مدام استفراغ کند؛
  • دچار کاهش وزن یا سوءتغذیه شود.

علاوه بر اینها، زخم اثنی عشر می‌تواند باعث خون‌ریزی داخلی هم بشود. چنانچه، خون‌ریزی به‌آهستگی و تدریجی رخ بدهد، امکان بروز کم‌خونی به‌وجود می‌آید. خستگی، تنگی نفس و رنگ‌پریدگی از علائم کم‌خونی هستند. اگر خون‌ریزی داخلی شدید باشد، بیمار در مدفوع و استفراغش، خون خواهد دید. در صورت خون‌ریزی شدید باید سریعا به پزشک مراجعه کرد.

پیشگیری از زخم اثنی عشر

زخم اثنی عشر - پیشگیری

امکان جلوگیری از وقوع زخم اثنی عشر وجود ندارد، اما ترک مصرف تنباکو یا داشتن رژیم غذایی مناسب به کاهش احتمال وقوع این مشکل کمک می‌کند. افرادی که از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی یا داروهای دیگر مشابه استفاده می‌کنند باید با پزشک درباره مدیریت مصرف برای پیشگیری از ابتلا به زخم اثنی عشر صحبت کنند. پزشکان هم می‌توانند برای مدیریت مصرف این داروها، پیشنهادات زیر را مطرح کنند:

  • مصرف داروها با غذا؛
  • مصرف دوزهای کمتری از دارو؛
  • استفاده از داروهای جایگزین؛
  • استفاده از داروهای کاهنده اسید معده.

چشم‌انداز این مشکل

زخم‌‌های دستگاه گوارش با درد و مشکلاتی در مجاری گوارشی همراه هستند. برای درمان باید عامل بروز مشکل شناسایی شده و داروهای مناسبی (مانند داروهای کاهنده اسید معده) مصرف شوند. درصورتی‌که مشکل زخم معده و… رفع و درمان نشود، عوارض خطرناکی، سلامتی فرد را تهدید خواهند کرد.


در ادامه بخوانید: درمان زخم معده با مصرف بیشتر این خوراکی‌ها


  • تاریخ : 25ام دی 1397
  • موضوع : بلاگ
  • بازدید : 5 بازدید

وقتی مهارت‌های جدید یاد می‌گیریم، احساسات متفاوتی را در مراحل مختلفِ فرآیند یادگیری تجربه می‌کنیم. به‌ عنوان مثال، در ابتدا، شاید متوجه نشویم که چقدر به یادگرفتن نیاز داریم. سپس، وقتی می‌فهمیم که چقدر حجم مطالبی که در مورد موضوع خاصی نمی‌دانیم زیاد است، ممکن است ناامید شویم و دست از یادگیری بکشیم.

به‌ همین دلیل آشنایی با احساساتی که ممکن است در هر مرحله از فرآیند یادگیری با آنها مواجه شویم مهم است، زیرا به ما کمک می‌کند تا فراز و نشیب‌های احساسی را کنترل کرده و فرآیند یادگیری را متوقف نکنیم.

نردبان شایستگی آگاهانه، به شما در این راه کمک می‌کند. در این مقاله، به این مدل نگاهی خواهیم انداخت و خواهیم دید که چطور می‌توانید از آن برای یادگیری بهتر مهارتی جدید استفاده کنید.

شناخت مدل

نوئل بارچ (Noel Burch) کارمندی که در شرکت بین‌المللی آموزشی گوردون «Gordon» کار می‌کرد، نردبان شایستگی آگاهانه «Conscious Competence Ladder» را در سال ۱۹۷۰ توسعه داد. این مدل به ما کمک می‌کند تا افکار و احساسات‌مان را در طول فرآیند آموزش درک کنیم.

این مدل، بر دو عامل که در هنگام یادگیریِ مهارتی جدید بر افکار ما تأثیر می‌گذارند تمرکز می‌کند: آگاهی و سطح مهارت یا شایستگی.

مطابق این مدل، در هنگام رسیدن به شایستگی در مهارتی جدید، مراحل زیر را طی می‌کنیم:

  1. بی‌مهارتِ ناخودآگاه: نمی‌دانیم که مهارتی را نداریم یا نیاز به یادگیری آن داریم.
  2. بی‌مهارت آگاهانه: می‌دانیم که مهارتی را نداریم.
  3. بامهارت آگاهانه: می‌دانیم مهارتی را داریم.
  4. بامهارت ناآگاهانه: نمی‌‌دانیم که مهارتی را داریم. یعنی مهارت جزئی از وجودمان شده و بدون دقت و تمرکز هم قادر به انجامش هستیم (به‌ نظرمان خیلی آسان می‌آید)

نردبان یادگیری در شکل زیر نشان داده شده است:

نکته:

این مدل همچنین به نام‌های «ماتریس شایستگی آگاهانه»، «ماتریس یادگیری» و «۴ مرحله‌ی یادگیری» نیز شناخته می‌شود.

کاربردها

نردبان شایستگی آگاهانه به چند روش کاربرد دارد.

اول اینکه، می‌توانید از آن برای شناخت احساساتی که در طول فرآیند یادگیری تجربه می‌کنید استفاده کنید. این امر باعث می‌شود تا وقتی که مطالب دشوار می‌شوند، انگیزه خود را از دست ندهید، انتظارات‌تان از موفقیت را مدیریت کنید و توقع نداشته باشید که خیلی زود همه چیز را یاد بگیرید.

به عنوان مثال، در طول مرحله‌‌ی بی‌مهارتِ ناآگاهانه، می‌توانید به خودتان اطمینان بدهید که با اینکه یادگیری این مهارت در حال حاضر، دشوار و دلسرد کننده است، در آینده بهتر خواهد شد. و زمانی که ناآگاهانه بامهارت هستید، این مدل به شما یادآوری می‌کند که قدر مهارت‌هایی را که به‌ دست آورده‌اید، بدانید و با افرادی که هنوز آنها را کسب نکرده‌اند صبور باشید.

همچنین برای مربیان و آموزگاران نیز بسیار مفید خواهد بود، چون به شما به عنوان معلم این امکان را می‌دهد که افکار و احساسات دیگران را درک کنید. سپس می‌توانید به آنها نیز در درک احساسات‌شان کمک کنید و اجازه ندهید که دلسرد شوند.
نکته:
بعضی از افراد ترجیح می‌دهند که به این مدل به چشم ماتریس نگاه کنند.در این حالت، شایستگی و عدم‌شایستگی در محور افقی قرار می‌گیرند و آگاهانه و ناآگاهانه در محور عمودی. از هر نوع مدلی که با آن راحت‌تر هستید، استفاده کنید.

کاربرد این مدل

اجازه دهید، هر کدام از سطوح را با دقت بیشتری مورد بررسی قرار دهیم و استراتژی‌هایی را که برای عبور از هر مرحله مورد نیاز است، معرفی کنیم.

سطح ۱: بی‌مهارتِ ناآگاهانه

در این سطح، شما در جهل قرار دارید: در زمینه‌ی خاصی کاملا بی‌اطلاع هستید و خودتان نیز این را نمی‌‌دانید، به همین دلیل اعتماد‌ به‌ نفس شما بسیار فراتر از قابلیت‌هایتان است.

برای عبور از سطح ۱، از ابزارهایی مانند تحلیل شخصی SWOT و سنجش نیازهای آموزشی برای شناسایی نقاط‌ قوت و ضعف خود استفاده کنید تا متوجه شوید که برای یادگیری به چه مهارت‌هایی نیاز دارید. در این مرحله، می‌توانید از دیگران بخواهید که نظرشان را با شما در میان بگذارند تا بتوانید نقطه‌ضعف‌ها و مهارت‌های مورد نیازی که خودتان متوجه آنها نشد‌ه‌اید را پیدا کنید.

همچنین، اطمینان حاصل کنید که اهداف آموزشی خود را به‌ خوبی می‌شناسید. نیازی نیست در زمینه‌هایی که به اهداف کاری یا شخصی شما مرتبط نیستند، مهارتی کسب کنید.

سطح ۲: بی‌مهارتِ آگاهانه

در این مرحله، فهمیده‌اید که باید مهارت‌های جدیدی را یاد بگیرید. در اینجا، متوجه شده‌اید که صلاحیت‌های دیگران بیشتر از شماست و می‌توانند کارهایی را که شما به‌ سختی انجام می‌دهید، خیلی راحت انجام دهند.

در این مرحله ممکن است روحیه خود را ببازید و اعتماد‌ به‌ نفس‌تان را از دست بدهید یا حتی کلا تصمیم بگیرید که مهارت‌های جدید را کنار بگذارید. در نتیجه، مثبت بودن در این مرحله خیلی اهمیت دارد.

برای مبارزه با افکار منفی تلاش کنید تا روزهایی که انرژی‌تان پایین است، بتوانید تمرکز خود را دوباره به‌ دست آورید. به‌ یاد داشته باشید، ممکن است یادگیری در زمان کوتاه دشوار باشد، اما در بلندمدت این مهارت‌ها به شما کمک می‌کنند تا به اهداف خود برسید و زندگی بهتری داشته باشید.

سطح ۳: بامهارتِ آگاهانه

در این مرحله، می‌دانید که مهارت‌ها و دانش مورد نیاز را کسب کرده‌اید. آموزه‌های خود را به‌ مرحله‌ی اجرا می‌گذارید و با این کار اعتماد به‌ نفس‌تان از قبل هم بیشتر می‌شود.

البته، هنوز هم باید در هنگام اجرای این مهارت‌ها کمی تمرکز کنید، اما با تمرین و کسب تجربه‌ی بیشتر، می‌توانید این فعالیت‌ها را به‌ صورت خودکار انجام دهید.

برای اینکه باموفقیت از مرحله‌ی ۳ عبور کنید، تا آنجا که ممکن است به‌دنبال فرصت‌هایی برای استفاده از این مهارت‌ها باشید. به عنوان مثال، می‌توانید در انجام پروژه‌هایی که نیازمند مهارت‌های جدید هستند داوطلب شوید یا شغل‌تان را به گونه‌ای که می‌خواهید تغییر دهید تا بتوانید مهارت‌های بیشتری در آن بگنجانید.

سطح ۴: بامهارتِ ناآگاهانه

در این مرحله، آن قدر تمرین انجام داده‌اید که دیگر برای انتخاب و استفاده از مهارت لازم در موقعیت‌های مختلف نیازی به مراجعه به خودآگاه خود ندارید. بدون زحمت از مهارت‌های جدید خود استفاده می‌کنید و بدون تلاش آگاهانه فعالیت‌های مربوط به آنها را انجام می‌دهید. شما کاملا مطمئن هستید که موفق خواهید شد.

بعد از اینکه در یک سری از مهارت‌ها استاد شدید، اگر می‌خواهید به پیشرفت ادامه دهید، باید بیشتر بیاموزید.

یکی از بهترین روش‌ها برای این کار، آموزشِ مهارت جدیدتان به دیگران است. این کار باعث می‌شود تا اطلاعات در ذهن شما تازه بمانند و درک‌تان از حوزه‌ی مورد نظر بیشتر شود.

همچنین، به‌ خاطر داشته باشید که اگر از مهارت جدیدتان استفاده نکنید، در نردبان شایستگی به عقب حرکت خواهید کرد.

مربی‌گری با استفاده از نردبان شایستگی آگاهانه

همچنین می‌توانید از نردبان شایستگی آگاهانه، برای هدایت دیگران در فرآیند یادگیری استفاده کنید. اجازه دهید نگاهی به استراتژی‌هایی بیندازیم که می‌توانید در مراحل مختلف به‌ کار بگیرید:

سطح ۱: بی‌مهارتِ ناآگاهانه

در ابتدای فرآیند یادگیری، افراد ممکن است که ندانند تا چه اندازه مهارتی را ندارند، پس باید به آنها بگویید که چقدر نیاز به یادگیری دارند. همچنین باید دلایل اهمیت یادگیری مهارت مورد‌نظر را نیز به آنها توضیح دهید.

در این مرحله باید مراقب باشید و تا می‌توانید بازخورد مثبت به آنها بدهید تا انگیزه‌ی خود را از دست ندهند.

سطح ۲: بی‌مهارتِ آگاهانه

در طول این مرحله، تا می‌توانید آنها را تشویق کنید و نردبان شایستگی آگاهانه را توضیح دهید تا بتوانند احساسات خود را درک کنند و دلسرد نشوند.

همچنین، کمک کنید تا اعتماد‌ به‌ نفس در آنها تقویت شود.

سطح ۳: بامهارتِ آگاهانه

در این مرحله، تمرکز افراد را بر مهارت‌هایی که باید بیاموزند متمرکز کنید و فرصت‌های زیادی را برای تمرین آنها فراهم کنید.

به عنوان مثال، می‌توانید پروژه‌هایی را که از این مهارت‌ها استفاده می‌کنند به آنها واگذار کنید یا تمرین‌های مرتبطی برای‌شان آماده کنید.

سطح ۴: بامهارتِ ناآگاهانه

در این مرحله، باید مراقب باشید که افراد دچار رضایت کاذب نشوند و مهارت خود را به‌ روز نگه دارند.

همچنین باید به آنها یادآور شوید که چقدر رسیدن به این مرحله دشوار بوده است، و آنها نیز باید با افرادی که در مراحل ابتداییِ آموزش هستند با مهربانی و صبورانه برخورد کنند.

  • تاریخ : 25ام دی 1397
  • موضوع : بلاگ
  • بازدید : 4 بازدید

توجه: اهمیت این مقاله به‌قدری است که می‌تواند ۳۰درصد از کل عمرتان را بهبود دهد. با دقت مطالعه کنید.

هر شخصی به نوع خاصی از بالش عادت دارد. بعضی‌ها حتما باید بالش نرم و کوتاه داشته باشند وگرنه خوابشان نمی‌برد و بعضی دیگر حتما باید زیر سرشان بالش‌های سفت و بلندی قرار بگیرد تا بتوانند بخوابند. اما نکته‌ٔ مهم این است که باوجود استفاده از بالش مورد علاقهٔ خود باز هم خواب راحتی نداشته باشید یا حتی صبح‌ها با بدن درد و گردن درد بیدار شوید. در این مقاله می‌خواهیم بر اساس مدل خوابیدن شما مناسب‌ترین و بهترین بالش ها را به شما معرفی کنیم.

بهترین بالش های تخت‌خواب

با وجود انواع بالش های موجود در بازار، برای هرکسی نوع خاصی از بالش ها مناسب است. نکتهٔ حائز اهمیت اینجاست که بالش مناسب هر شخص با دیگری متفاوت است. خواب راحت شما در گرو بالشی است که سر شما را، هم راستا با نخاع‌تان نگه دارد و از طرف دیگر فشار زیادی به شانه‌ها و بالاتنهٔ شما وارد نکند. انتخاب یکی از موارد زیر براساس نوع خوابیدن شما می‌تواند در سلامتی‌تان مؤثر باشد.

بهترین بالش های تخت خواب

۱. بالش با فوم حافظه‌دار (هوشمند)

اولین بار ناسا از بالش با فوم حافظه‌دار برای حفاظت از فضانوردان در سفرهای فضایی استفاده کرد. بالش با فوم حافظه‌دار، فرم سر شما می‌گیرد، همانند قطرات آب که در هر ظرفی حالت همان ظرف را می‌گیرند. این ویژگی باعث محافظت کامل از سر شما می‌شود. این قبیل از انواع بالش به کسانی توصیه می‌شود که گردن‌درد، اسپاسم عضلانی در بالاتنه و مشکلات مربوط به کتف و شانه دارند.

مزایا:

  • بالش دارای فوم حافظه‌دار از سر افرادی که به پهلو و طاق‌باز می‌خوابند، حفاظت کاملی می‌کند.
  • این نوع بالش ها حتی برای افرادی که آلرژی دارند نیز توصیه می‌شود.
  • تهویهٔ مناسبی دارند و در طول شب نسبت به بالش های سنتی و قدیمی راحت تر و خنک ترند.

معایب احتمالی:

  • ممکن است برای بعضی افراد سفت و محکم باشد.
  • کمی سنگین به‌نظر می‌رسد و چند روز اول ممکن است باعث ناراحتی فرد بشود.
  • با وجود اینکه ضدحساسیت است اما فوم قابلیت شست‌وشو با ماشین لباسشویی را ندارد، هرچند روبالشی را می‌توان به‌راحتی شست.

۲ . بالش پر قو

این بالش ها سبک‌اند و اصطلاحا می‌گویند مثل «ابرهای آسمان» هستند. بالش پر قو، لوکس تلقی می‌شود و به کسانی توصیه می‌شود که بالش حالت‌پذیر و سبک وزنی می‌خواهند که برای هر مدل خوابیدن مناسب باشد. بالش پر اردک هم با قیمت کمتر همین ویژگی‌ها را دارد ولی ممکن است پرها از بالش بیرون بزند و شما را اذیت کند. این موضوع در بالش پر قو اتفاق نمی‌افتد.

مزایا:

  • بالش پر قو بسیار نرم و سبک است.
  • بالش پر قو شما را گرم نگه می‌دارد اما باعث عرق کردن نمی‌شود.
  • مثل بالش های پر دیگر موقع غلت زدن خیلی باعث سر و صدا نمی‌شود.
  • این نوع از بالش پر به کسانی توصیه می‌شود که دمر می‌خوابند و انواع بالش نرم را ترجیح می‌دهند.

معایب احتمالی:

  • اگر به پر حساسیت دارید واضح است که این نوع بالش مناسب شما نیست، مگر از فروشگاه‌های معتبر، نوع بدون حساسیت این بالش را تهیه کنید.
  • بالش پر قو محافظت زیادی از سر شما نمی‌کند بنابراین به کسانی که طاق‌باز یا به پهلو می‌خوابند و درد گردن و شانه‌ دارند، توصیه نمی‌شود.
  • این نوع از بالش نرم، گرانترین بالش پر است و بعضی از این مدل بالش نیاز به خشکشویی دارند.

۳ . بالش پلی استر

پلی استر متداول‌ترین بافت پُر کننده بالش ها است. پلی استر نرم و حالت‌پذیر است همین موضوع باعث می‌شود که محافظت زیادی از سر شما نداشته باشد. در نتیجه انتخابی مناسب برای کودکان و نوجوانان حساب نمی‌شود.

مزایا:

  • بالش نرم پلی استری انتخابی مناسب برای تکیه دادن است. زمانی که بالش ها را روی هم می‌گذارید تا در تخت بنشینید و تکیه دهید، می‌تواند بهترین حس را به شما بدهد.
  • محافظت نسبی دارد و به کسانی توصیه می‌شود که طاق‌باز می‌خوابند.

معایب احتمالی:

  • اگر به‌دنبال بالشی نسبتا محکم و محافظت بالا هستید بهتر است به سراغ این مدل از بالش نرم پلی استری نروید.
  • پلی استر در گذر زمان روی هم می‌خوابد و ممکن است پس از استفادهٔ طولانی‌مدت سفت شود.

۴ . بالش لاتکس

نکتهٔ قابل‌توجهی که در مورد بالش های لاتکس وجود دارد این است که مردم یا عاشقش می‌شوند یا از آن متنفر می‌شوند. لاتکس طبیعی از درختی به نام رابر ساخته می‌شود که خاصیت ضدمیکروبی دارد. بالش های لاتکسی محافظت بالایی از سر و گردن دارند اما این به معنی سفت بودن و حالت پذیر نبودنشان نیست. اگر بخواهیم این بالش را در یک کلمه توصیف کنیم می‌گوییم فنری است.

مزایا:

  • بالش لاتکسی محافظ خوبی است ولی فضای دور صورت‌تان را نمی‌گیرد و گردن و سرتان را در راستای نخاع‌تان نگه می‌دارد.
  • به افرادی که گردن درد دارند یا در نقاط شانه و کتف احساس درد می‌کنند، توصیه می‌شود.
  • مثل بالش دارای فوم حافظه‌دار گرما را زیاد نگه نمی‌دارد.
  • بالش لاتکسی را می‌توان در طولانی‌مدت با همان کیفیت اولیه استفاده کرد. در میان انواع بالش این مدل طولانی‌ترین عمر را دارد.

معایب احتمالی:

  • بعضی از مردم از فنری بودن این بالش خوش‌شان نمی‌آید و با آن راحت نیستند.
  • کمی وزن زیادی نسبت به سایر بالش ها دارد و قابل شستشو با ماشین لباسشویی هم نیست.

۵ . بالش با فوم حافظه‌دار خُرد شده

این نوع از بالش به تازگی به بازار وارد شده. بالش با فوم حافظه‌دار خرد شده سختی کافی برای حفاظت از سر و گردن را دارد اما در عین حال تهویهٔ مناسب‌تر و حالت‌پذیری بیشتری نسبت به نوع قدیمی‌تر خود دارد.

مزایا:

  • می‌توانید این نوع بالش را بر اساس پف و نرمی دلخواه خود تنظیم کنید. در نتیجه برای انواع پوزیشن‌های خوابیدن می‌تواند مورد استفاده قرار بگیرد.
  • مثل نوع قدیمی خود فشرده نیست پس تهویه مناسب تری دارد ولی ضدحساسیت بودن خود را حفظ کرده است.
  • بر خلاف نوع بالش با فوم حافظه‌دار قابل شست‌وشو با ماشین‌لباسشویی است.

معایب احتمالی:

  • این نوع بالش برای تمامی افراد با هر الگوی خوابی مناسب است و تنها چیزی که ممکن است صاحب آن را بیازارد این است که در یکی دو روز اول استفاده سفت باشد.

۶ . بالش طبی

بالش های طبی معمولا در زیرشاخهٔ بالش های با فوم حافظه‌دار یا بالش هوشمند قرار می‌گیرند. زیرا این بافت به دلیل شکل‌پذیری و حالت‌پذیری بالای خود باعث می‌شود گردن شما که در طول روز به احتمال قوی بیشتر به سمت پایین بوده و بار سنگین سر بر رویش بوده، در شب بدون این که هیچ فشاری بر روی آن باشد به استراحت بپردازد و از دردهای آتی پیشگیری کند.

مزایا:

  • فوم هوشمند این بالش طبی باعث شکل‌پذیری بالش بر اساس وزن سر شما می‌شود.
  • بالش طبی برای جلوگیری از گردن‌درد و حفاظت کامل از ماهیچه‌های گردن شما منطبق بر حالت خوابیدن شما حالت می‌گیرد.
  • با تسهیل جریان خون از اسپاسم عضلات شما جلوگیری می‌کند.

معایب احتمالی:

  • بالش های طبی معمولا برای همهٔ افراد قابل استفاده است. ایرادی که از بالش طبی می‌توان گرفت شاید این باشد که استفاده از آن برای افرادی که دمر می‌خوابند سخت باشد.
  • بالش طبی معمولا برای کودکان استفاده نمی‌شود.

در کجا می‌توان انواع بالش ها را رایگان بررسی کرد؟

شک ندارم حالا چند سؤال اساسی دارید، مثلا چطور از بین این همه نوع بالش بهترین را انتخاب کنیم؟ و از کجا بخریم؟ شاید شما هم نتوانید همانند من نویسنده مناسب‌ترین بالش را برای خودتان انتخاب کنید. ولی اگر به شما بگویم که جایی وجود دارد که می‌توانید انواع بالش ها را رایگان تست کنید و بعد بهترین را با خیال راحت تهیه کنید چطور؟

فروشگاه «تشک و کالای خواب داتیس» یکی از فروشگاه‌هایی است که می‌توانید انواع بالش‌ها را از آنجا تهیه کنید. نکته‌ای که این فروشگاه را از باقی فروشگاه‌ها متمایز می‌کند این است که شما ۶ مدل بالش انتخاب می‌کنید و سپس شرکت داتیس هر ۶ مدل را رایگان به خانهٔ شما می‌آورد؛ شما می‌توانید بالش‌ها را تست کنید و از میان آنها بهترین بالش را انتخاب کنید. بعد از آنکه مدل بالش خود را انتخاب کردید، شرکت داتیس بالش نو و آکبند شدهٔ آن مدل را برای شما ارسال می‌کند. در ضمن بعد از خرید اگر از بالش طبی یا هوشمند یا هر مدل دیگری راضی نبودید یا حس کردید مناسب شما نیست، می‌توانید به مدت ۷ روز آن را عودت بدهید. چه چیزی بهتر از این؟

  • تاریخ : 25ام دی 1397
  • موضوع : بلاگ
  • بازدید : 8 بازدید

در مورد دیابت بی مزه چقدر اطلاعات دارید؟ آیا تا کنون نام آن به گوش‌تان خورده است؟ از علل شکل‌گیری و انواع آن خبر دارید؟ این‌ها از جمله سؤالاتی است که قصد داریم در این مقاله پاسخی برای‌شان بیابیم. همچنین اگر از پیش اطلاعاتی دربارهٔ این بیماری داشته باشید یا آنکه خود یا یکی از نزدیکان‌تان به آن مبتلا شده باشد، در بخش‌های بعدی مقاله اطلاعاتی دربارهٔ روند درمانی و توصیه‌هایی به منظور بهبود این روند در اختیارتان قرار خواهیم داد. با ما همراه باشید.

دیابت بی مزه اختلال تقریبا نادری است که باعث عدم تعادل آب موجود در بدن می‌شود. این عدم تعادل باعث می‌شود حتی پس از نوشیدن مایعات هم احساس تشنگی از بین نرود (پلی دیپسیا یا عطش بیش از حد) و دفع ادرار بیش از حد معمول شود (پلیوریا یا تکرر ادرار).

بسیاری تصور می‌کنند دیابت بی مزه و دیابت شیرین (یا ملیتوس) شبیه به یکدیگر هستند (به‌خاطر شباهت نام این دو نوع از دیابت در زبان انگلیسی. Diabetes insipidus دیابت بی مزه و Diabetes mellitus دیابت شیرین است)، اما ارتباط چندانی میان این دو نوع از دیابت وجود ندارد. دیابت شیرین که می‌تواند نوع یک یا دو باشد، اختلال رایج‌تری است و در مقایسه با دیابت بی مزه، افراد بیشتری به آن مبتلا می‌شوند.

دیابت بی مزه درمان قطعی ندارد، اما راهکارهایی وجود دارند که با استفاده از آن‌ها می‌توان عطش بیش از اندازه و تکرر ادرار را تا حدود زیادی به حالت معمول بازگرداند.

علائم دیابت بی مزه

نشانه‌های اصلی دیابت بی‌مزه عبارت‌اند از تشنگی بیش از اندازه و تکرر ادرار رقیق شده. بسته به شدت اختلال و پیشرفت آن، میزان ادرار دفع شده در طول روز، در‌صورتی‌که میزان مایعات نوشیده‌شده زیاد باشد، ممکن است حتی از پانزده لیتر هم بیشتر شود. این در حالی است که میزان ادرار دفع‌شده توسط یک فرد بالغ در حالت معمول، روزانه به چیزی حدود سه لیتر می‌رسد.

از دیگر نشانه‌های دیابت بی مزه می‌توان به بیدار شدن‌های شبانه به‌منظور دفع ادرار و شب‌ادراری اشاره کرد.

نشانه‌های این اختلال در نوزادان و کودکان کمی متفاوت است و از جمله نشانه‌های رایج این سنین می‌توان به ایراد گرفتن بی‌دلیل یا گریه‌های طولانی، مشکل در خوابیدن، تب، حالت تهوع، اسهال، تأخیر در رشد و کاهش وزن اشاره کرد.

بهترین زمان برای مراجعه به پزشک

بهترین زمان برای مراجعه به پزشک وقتی است که دو نشانهٔ رایج دیابت بی مزه، یعنی عطش بیش از حد و تکرر ادرار را مشاهده کنید.

علل ابتلا به دیابت بی مزه

دیابت بی مزه زمانی شکل می‌گیرد که کارکرد معمول بدن در تنظیم مایعات مختل شود. در حالت معمول، این کلیه‌ها هستند که وظیفهٔ دفع مایعات اضافی از جریان خون را به عهده دارند. این مایعات اضافی موقتا در مثانه ذخیره می‌شود و پس از آن به‌شکل ادرار دفع می‌شود.

اگر در سیستم تنظیم مایعات بدن اختلالی به وجود نیامده باشد، هنگام کاهش آب بدن، مثلا زمان عرق کردن، کلیه‌ها بخشی از مایعات را ذخیره و ادرار کمتری تولید می‌کنند.

حجم و ترکیب آب بدن با توجه به میزان مایعات دریافتی و میزان ادرار دفع‌شده به‌وسیلهٔ کلیه‌ها تعدیل می‌شود. احساس تشنگی عامل تأیین‌کنندهٔ اصلی میزان مایعاتی است که در طول روز نوشیده می‌شود. البته هر کس بسته به عادات خود ممکن است میزان مایعات دریافتی‌اش بسیار بیشتر از حد لازم و ضروری باشد. میزان مایعات دفع‌شده به‌وسیلهٔ کلیه‌ها به فعالیت هورمونی بستگی دارد که آنتی دیورتیک (ضدادراری) یا وازوپرسین نام دارد.

هورمون وازوپرسین در غدهٔ هیپوتالاموس به وجود می‌آید و پس از آن در غدهٔ هیپوفیز ذخیره می‌شود (غده‌ای کوچک که در قسمت زیرین مغز قرار دارد). هنگام کاهش آب بدن، این هورمون ترشح و وارد جریان خون می‌شود. کار اصلی هورمون وازوپرسین برگرداندن آب ذخیره‌شده در کلیه‌ها به جریان خون و غلیظ کردن ادرار موجود در مثانه است. به عبارت دیگر، این هورمون اجازه نمی‌دهد کلیه‌ها آب را وارد مثانه کنند و سبب رقیق شدن ادرار شوند.

نوع دیابت بی مزه بیش از هر چیز با چگونگی مختل شدن سیستم تنظیم مایعات بدن ارتباط پیدا می‌کند. در ادامه، انواع دیابت بی مزه به همراه توضیحاتی مختصر دربارهٔ هر یک عنوان خواهد شد:

آسیب به سر از عوامل دیابت بی مزه

  • دیابت بی مزهٔ مرکزی: علت اصلی این نوع از دیابت بی مزه معمولا آسیب دیدن غدهٔ هیپوفیز یا هیپوتالاموس است. این آسیب باعث مختل شدن فرایند معمول تولید، ذخیره و ترشح هورمون وازوپرسین می‌شود. جراحی، تومور مغزی، بیماری مرتبط با سر (برای نمونه مننژیت یا سردرد شدید) و التهاب و جراحت سر از جمله عواملی هستند که ممکن است زمینه‌ساز آسیب‌رسانی به غده‌های یادشده شوند. امکان انتقال بیماری به‌واسطهٔ مسائل ژنتیکی از والدین به کودکان هم وجود دارد. در برخی موارد نیز تشخیص علت اصلی شکل‌گیری بیماری ممکن نیست.
  • دیابت بی مزهٔ نفروژنیک یا کلیوی: این نوع از دیابت بی مزه هنگامی شکل می‌گیرد که کارکرد معمول کلیه در جذب و ودفع مایعات مختل شود. این اختلال سبب عدم پاسخ‌دهی مناسب کلیه به ترشح هورمون وازوپرسین می‌شود. این اختلال ممکن است ریشه در مسائل ژنتیکی داشته باشد یا آنکه به‌واسطهٔ بیماری مزمن کلیوی پدید آید. داروهایی هم وجود دارند که می‌توانند زمینه‌ساز ابتلا به دیابت بی مزه نفروژنیک شوند. ازجملهٔ این داروها می‌توان به لیتیوم یا قرص‌های ضدویروسی چون سیدوفوویر و فوسکارنت اشاره کرد.
  • دیابت بی مزهٔ بارداری: این نوع از دیابت بی مزه چندان شایع نیست و تنها در دوران بارداری و زمانی که آنزیم تولیدشده توسط جفت باعث از بین رفتن هورمون وازوپرسین بشود، امکان ابتلای مادر به آن وجود دارد (جفت عضوی است در بدن مادر که متشکل از رگ‌ها و بافت‌هایی بخصوص است و امکان انتقال مواد مغذی و ضایعات را بین مادر و جنین فراهم می‌کند. جفت به وسیلهٔ بند ناف با جنین مرتبط می‌شود).
  • پلی دیپسیای اولیه: این نوع از دیابت بی مزه که از آن با نام‌های دیابت بی مزهٔ دیسپوژنیک (عطش‌آور) و پلی دیپسیای سایکوژنیک (روحی‌روانی) هم یاد شده است، سبب دفع میزان زیادی ادرار رقیق‌شده در طول روز می‌شود. در این نوع از دیابت بی مزه، مسئله آسیب دیدن غدد یا عدم ترشح کافی هورمون وازوپرسین نیست و علت اصلی مصرف بیش از اندازهٔ مایعات است. افزایش میزان مصرف مایعات در بلندمدت باعث آسیب دیدن کلیه‌ها می‌شود و هورمون وازوپرسین را تحت فشار می‌گذارد؛ نتیجه آنکه بدن توانایی غلیظ کردن ادرار را از دست می‌دهد. مکانیسم تنظیم تشنگی بدن در غدهٔ هیپوتالاموس فعالیت می‌کند و اختلال در کارکرد معمول آن زمینه‌ساز بروز پلی دیپسیای اولیه می‌شود. ابتلا به پلی دیپسیای اولیه گاهی هم ریشه در مشکلات روحی‌روانی دارد.

گاهی‌اوقات دیابت بی مزه پیچیده‌تر از حالت معمول می‌شود و عملا امکان تشخیص علت یا علل احتمالی آن غیرممکن می‌شود.

عامل ابتلا به دیابت بی مزهٔ نفروژنیک

معمولا عاملی ژنتیکی است که زمینه‌ساز ابتلا به دیابت بی مزهٔ نفروژنیک یا کلیوی می‌شود. این نوع از دیابت بی مزه یا در دوران بارداری، در جنین شکل می‌گیرد یا به‌محض تولد نوزاد؛ در این نوع دیابت بی مزه کلیه‌ها توانایی غلیظ کردن مناسب ادرار را برای همیشه از دست می‌دهند. دیابت بی مزهٔ نفروژنیک در مردان شایع‌تر است، اما ژن مرتبط با بیماری از طریق زنان به کودک منتقل می‌شود.

عوارض دیابت بی مزه

بی‌آبی در دیابت بی مزه

بی آبی

به استثنای پلی دیپسیای اولیه که در آن میزان مایعات دریافتی و آب ذخیره‌شده در بدن بیش از اندازهٔ لازم می‌شود، در دیابت بی مزه به‌طور کلی آب ذخیره‌شده در بدن تا حدی کاهش می‌یابد که امکان کارکرد معمول بدن مختل می‌شود و بدن بی‌آب می‌شود. بی‌آبی بدن نیز خود مسبب شکل‌گیری اختلالات دیگری می‌شود که از آن جمله می‌توان به خشکی دهان، تغییر حالت ارتجاعی یا کشسانی پوست، فشار خون پایین، افزایش سطح سدیم موجود در جریان خون (هایپرناترمی)، تب، سردرد، تند شدن ضربان قلب و کاهش وزن اشاره کرد.

عدم تعادل الکترولیت‌ها

دیابت بی مزه می‌تواند باعث عدم تعادل الکترولیت‌ها در بدن شود. الکترولیت‌ها مواد معدنی‌ای چون سدیم و پتاسیم هستند که در جریان خون قرار می‌گیرند و به تنظیم سطح آب بدن کمک می‌کنند. عدم تعادل الکترولیت‌ها می‌تواند مسبب شکل‌گیری اختلالاتی شود که از آن جمله می‌توان به خستگی مفرط یا رخوت، حالت تهوع، بی اشتهایی، گرفتگی عضلات، گیجی و حواس‌پرتی اشاره کرد.

روند تشخیص دیابت بی مزه

تشخیص دیابت بی مزه

نشانه‌ها و علائم دیابت بی مزه در برخی اختلالات و بیماری‌های دیگر هم مشاهده می‌شود. به همین خاطر باید با انجام آزمایش‌هایی بخصوص از ابتلای فرد به دیابت بی مزه اطمینان حاصل کرد. پس از آن نوبت به تشخیص نوع دیابت بی مزه می‌رسد، چراکه هر کدام از انواع این بیماری شیوهٔ درمانی مختص به خود را دارد. آزمایش‌های مخصوصی برای مشخص کردن نوع دیابت بی‌مزه وجود دارند که در ادامه توضیحاتی دربارهٔ آن‌ها در اختیارتان قرار خواهیم داد:

  • آزمایش محرومیت از آب: با استفاده از این آزمایش می‌توان از ابتلا به دیابت بی مزه اطمینان حاصل کرد و نیز به نوع دیابت پی برد. روند آزمایش به این صورت است که فرد پس از مراجعه به پزشک متخصص تحت نظر قرار خواهد گرفت و از او درخواست خواهد شد تا برای مدتی از نوشیدن مایعات خودداری کند. سپس تغییرات حاصل در وزن، میزان ادرار دفع‌شده و غلظت ادرار و خون او ارزیابی می‌شود. همچنین ممکن است به صلاح‌دید پزشک فعالیت هورمون وازوپرسین هم ارزیابی یا تغییراتی در چگونگی ترشح و تولید آن لحاظ شود. برای انجام این آزمایش روی زنان باردار و کودکان تدابیر ویژه‌ای در نظر گرفته می‌شود تا کاهش وزن آن‌ها بیشتر از پنج درصد از کل وزن بدن‌شان نباشد.
  • آزمایش ادرار: در این آزمایش ویژگی‌های شیمیایی و فیزیکی ادرار به‌دقت بررسی می‌شود. اگر ادرار به‌اندازهٔ کافی غلیظ نباشد (به این معنا که آب موجود در آن در مقایسه با سایر ترکیبات بیش از حد باشد)، ممکن است تشخیص پزشک مبنی بر ابتلا به دیابت بی مزه باشد.
  • آزمایش ام آر آی (یا تصویرسازی تشدید مغناطیسی): در این آزمایش که احتمالا با آن آشنایی دارید، از امواج رادیویی و یک میدان مغناطیسی قدرتمند به‌منظور تصویربرداری دقیق از بافت‌های مغزی استفاده می‌شود. پزشک متخصص با انجام آزمایش ام آر آی می‌تواند در صورت وجود هر گونه حالت نابه‌هنجار در اطراف غدهٔ هیپوفیز (یا در خود غده) از آن مطلع شود.

استفاده از آزمایش ژنتیک برای پی بردن به علت یا نوع دیابت بی مزه

درصورتی‌که پزشک متخصص به انتقال دیابت بی مزه از طریق والدین مشکوک شود، سابقهٔ ابتلا به بیماری در خانوادهٔ فرد را بررسی می‌کند و اگر صلاح بداند، انجام آزمایش ژنتیک را تجویز خواهد کرد.

درمان دیابت بی مزه

درمان دیابت بی مزه بیش از هر چیز به نوع آن بستگی دارد. در بخش‌های پیشین مقاله انواع دیابت بی مزه به همراه توضیح مختصری دربارهٔ هر یک عنوان شد. در این بخش قصد داریم شما را با شیوه‌های درمانی رایجی آشنا کنیم که معمولا برای هر یک از انواع دیابت بی مزه به کار گرفته می‌شوند:

  • دیابت بی مزهٔ مرکزی: علت اصلی این نوع از دیابت بی مزه نبودِ هورمون وازوپرسین (یا آنتی‌دیورتیک یا ضدادراری) است. به همین خاطر معمولا برای درمان آن از هورمون ساختگی‌ای به نام دسموپرسین استفاده می‌کنند که کارکردی مشابه با هورمون وازوپرسین دارد. برای دریافت این هورمون ساختگی می‌توان از اسپری بینی، قرص یا تزریق استفاده کرد.

هورمون دسموپرسین از میزان ادرار دفع‌شده در طول روز کم می‌کند و آن را به حالت طبیعی برمی‌گرداند. اگر علت ابتلا به دیابت بی مزهٔ مرکزی، نابه‌هنجاری در غدهٔ هیپوفیز یا هیپوتالاموس باشد (برای مثال به وجود آمدن تومور مغزی)، پزشک متخصص ابتدا اقدام به برطرف کردن آن نابه‌هنجاری خواهد کرد.

دسموپرسین را باید به اندازهٔ نیاز مصرف کرد، چراکه در بیشتر موارد کمبود هورمون وازوپرسین مطلق نیست و میزان هورمون تولیدشده در بدن هر شخص ثابت نیست و ممکن است از روزی به روز دیگر تغییر کند.

دریافت بیش از اندازهٔ هورمون دسموپرسین ممکن است به ذخیرهٔ بیش از حد آب در بدن و کاهش سطح سدیم موجود در جریان خون بینجامد. از جمله نشانه‌های کمبود سدیم خون می‌توان به رخوت، سردرد، حالت تهوع و در موارد جدی‌تر تشنج اشاره کرد.

اگر دیابت بی مزهٔ مرکزی چندان جدی نباشد، می‌توان به افزایش میزان مایعات دریافتی در طول روز اکتفا کرد.

  • دیابت بی مزهٔ نفروژنیک یا کلیوی: این نوع از دیابت بی مزه به واسطهٔ عدم پاسخ‌دهی مناسب کلیه‌ها به هورمون وازوپرسین شکل می‌گیرد. بنابراین استفاده از هورمون دسموپرسین برای درمان آن مناسب نخواهد بود. به‌جای آن ممکن است پزشک متخصص رژیم غذایی کم‌نمکی را پیشنهاد کند که به‌وسیلهٔ آن بتوان میزان ادرار تولیدشده توسط کلیه‌ها را کاهش داد. همچنین میزان آب نوشیده‌شده در طول روز هم باید افزایش یابد تا از بروز کم‌آبی بدن پیشگیری شود.

از داروی هیدروکلروتیازید (به‌تنهایی یا در کنار داروهای دیگر) هم برای بهبود علائم بیماری استفاده می‌شود. با وجود اینکه هیدروکلروتیازید به‌عنوان دارویی شناخته می‌شود که میزان ادرار دفع‌شده را افزایش می‌دهد (یا داروی دیورتیک)، برای افراد مبتلا به دیابت بی مزهٔ نفروژنیک می‌تواند کارکردی وارونه داشته باشد و میزان ادرار دفع‌شده‌شان را کم کند.

درصورتی‌که مصرف دارویی بخصوص عارضه‌ای به همراه داشته باشد، شاید بتوان با قطع مصرف آن شرایط را بهبود بخشید. البته مشخصا سرخود نباید مصرف دارو را قطع کرد و بهتر است با پزشک متخصص در مورد آن مشورت شود.

  • دیابت بی مزهٔ بارداری: هنگام تشخیص این نوع از دیابت بی مزه هم در بیشتر موارد مصرف هورمون ساختگی دسموپرسین تجویز می‌شود. البته در برخی موارد نادر، بیماری به‌واسطهٔ ناهنجاری در مکانیسم تشنگی شکل می‌گیرد. در این موارد، شیوهٔ درمانی متفاوت خواهد بود و دیگر از هورمون دسموپرسین استفاده نخواهد شد.
  • پلی دیپسیای اولیه: شیوهٔ درمانی مشخصی برای این نوع از دیابت بی مزه تعریف نشده است و تنها کاری که می‌توان کرد، کاهش میزان مایعات دریافتی در طول روز است. البته اگر بیماری ریشه در اختلالات روحی‌روانی داشته باشد، می‌توان با درمان آن‌ها نشانه‌های بیماری را تا حدودی تخفیف داد.

تغییر در سبک زندگی به‌منظور بهبود نشانه‌های دیابت بی مزه و درمان‌های خانگی آن

اگر از دیابت بی مزه رنج می‌برید بهتر است:

  • از بروز کم‌آبی جلوگیری کنید: تا زمانی که داروهای خود را به‌موقع مصرف کنید و هنگام از بین رفتن اثر داروها به آب دسترسی داشته باشید، هیچ مشکل جدی‌ای برای‌تان پیش‌آمد نخواهد آمد. بنابراین بهتر است همیشه بطری آب همراه داشته باشید و تعدادی داروی اضافی در کیف دستی یا جایی دیگر قرار دهید (در مدرسه، محل کار، یا هر جای دیگری که می‌روید) تا در مواقع ضروری استفاده کنید.
  • از دستبند طبی هشداردهنده استفاده کنید یا در کیف پول خود کارت طبی هشداردهنده قرار دهید: درصورتی‌که سلامتی‌تان به خطر بیفتد یا شرایط اورژانسی پیش بیاید، این گونه دستگاه‌ها به‌سرعت هشدار می‌دهند و افراد متخصص را از نیاز شما به تدابیر ویژهٔ درمانی آگاه می‌کنند.

آماده شدن برای ملاقات با پزشک متخصص

نخستین گام شما برای شروع روند درمانی، ملاقات با پزشک متخصص‌تان خواهد بود. البته در برخی موارد ممکن است پزشک متخصص شما ازتان بخواهد پیش از ملاقات با او، به دیدن متخصص درون‌ریزشناسی بروید (درون‌ریزشناس پزشکی است که تخصصش بررسی و مطالعهٔ غدد مترشحهٔ داخلی است). در ادامه، توصیه‌هایی عنوان خواهد شد که پیش از مراجعه به پزشک متخصص به کارتان خواهد آمد:

  • از محدودیت‌های احتمالی پیش از مراجعه به پزشک کسب آگاهی کنید: به هنگام گذاشتن قرار ملاقات با پزشک، حتما سؤال کنید که پیش از مراجعه به او لازم است کاری انجام دهید یا خیر. برای نمونه ممکن است پزشک‌تان از شما بخواهد شب قبل از ملاقات آب ننوشید.
  • دربارهٔ نشانه‌ها و علائمی که تجربه می‌کنید یادداشت تهیه کنید: حتی اگر فکر می‌کنید نشانه‌ای بخصوص به علت ملاقات شما با پزشک ارتباط ندارد، آن را یادداشت کنید. به‌خاطر داشته باشید که حتما دربارهٔ تعداد دفعات ادرار و میزان مایعات دریافتی‌تان از شما سؤال خواهد شد، بنابراین برای پاسخ دادن به آن‌ها آماده باشید.
  • یادداشت اطلاعات مهم شخصی: اگر از اضطراب شدید رنج می‌برید یا به‌تازگی زندگی‌تان دستخوش تغییر شده است، حتما اطلاعات مرتبط با آن‌ها را یادداشت کنید و در اختیار پزشک‌تان بگذارید.
  • تهیهٔ لیستی از اطلاعات مهم مرتبط با اقدامات پزشکی: جراحی‌های اخیر، نام تمامی داروهایی که مصرف می‌کنید و هر اختلال دیگری که به‌خاطر آن روند درمانی را طی کرده‌اید، در این لیست بگنجانید. همچنین پزشک متخصص‌تان دربارهٔ جراحات احتمالی واردشده به ناحیه سر از شما سؤال خواهد کرد.
  • همراه داشتن یکی از اعضای خانواده یا یکی از دوستان به هنگام مراجعه به پزشک: اگر برای‌تان مقدور است حتما این کار را انجام دهید. گاهی به‌‌خاطرسپاری تمامی اطلاعات عنوان‌شده توسط پزشک دشوار می‌شود، دوست یا عضوی از خانواده می‌تواند به شما در یادآوری اطلاعات کمک کند.
  • یادداشت سؤالاتی که قصد دارید از پزشک‌تان بپرسید: سؤالاتی را که در ذهن دارید و می‌خواهید از پزشک‌تان بپرسید، جایی یادداشت کنید و به همراه داشته باشید.

از جمله سؤال‌های اساسی و مهمی که دربارهٔ دیابت بی مزه می‌توانید از پزشک‌تان بپرسید، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • مهم‌ترین دلیل بروز نشانه‌هایم چیست؟
  • به چه آزمایش‌هایی نیاز پیدا خواهم کرد؟
  • شرایط من موقتی است یا ادامه‌دار خواهد بود؟
  • روش‌های درمانی مؤثر برای بیماری‌ام چیست؟ شما استفاده از کدام روش را پیشنهاد می‌کنید؟
  • چگونه از کارآمدی شیوهٔ درمانی‌ام اطلاع کسب خواهید کرد؟
  • تغییر در برنامهٔ غذایی یا سبک زندگی‌ام لازم است؟
  • به هنگام مصرف دارو هم باید آب زیادی در طول روز بنوشم؟
  • به این اختلالات هم مبتلا هستم. چطور می‌توانم به بهترین شکل تمامی اختلالاتم را مدیریت کنم؟
  • خوراکی یا نوشیدنی بخصوصی هست که در مصرفش محدودیت داشته باشم؟
  • جزوه یا چیزی شبیه به آن که حاوی اطلاعات کاربردی دربارهٔ بیماری‌ام باشد، در اختیار دارید؟ وب‌سایت بخصوصی هست که حاوی اطلاعات مفیدی برایم باشد؟

رویکرد پزشک متخصص در قرار ملاقات مرتبط با دیابت بی مزه

پزشک متخصص از شما سؤال‌هایی خواهد پرسید که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • بروز نشانه‌ها از چه زمانی آغاز شده است؟
  • تعداد دفعات ادرار در طول روز تا چه حد بیشتر شده است؟
  • در طول روز چقدر آب می‌نوشید؟
  • آیا شب‌هنگام برای دفع ادرار یا نوشیدن آب از خواب بیدار می‌شوید؟
  • باردار هستید؟
  • آیا در حال طی کردن روند درمانی مرتبط با اختلال دیگری هستید؟ اخیرا برای اختلال دیگری تحت درمان قرار نگرفته‌اید؟
  • اخیرا جراحتی از ناحیهٔ سر داشته‌اید؟ تحت عمل جراحی مغز و اعصاب قرار گرفته‌اید؟
  • در خانواده‌تان سابقهٔ ابتلا به دیابت بی مزه وجود دارد؟
  • آیا چیزی هست که با استفاده از آن بتوانید نشانه‌های بیماری خود را تخفیف دهید؟
  • چیزی هست که نشانه‌های بیماری‌تان را بدتر کند؟

سخن پایانی

اگر از نشانه‌های مرتبط با دیابت بی مزه رنج می‌برید، بهتر است تا زمان مراجعه به پزشک متخصص تنها زمانی آب بنوشید که واقعا احساس تشنگی می‌کنید. از انجام فعالیت‌های ورزشی و قرار گرفتن در معرض حرارت زیاد که سبب کم‌آبی بدن می‌شوند هم خودداری کنید.


در ادامه بخوانید: رابطه چاقی و دیابت چیست؟


  • تاریخ : 24ام دی 1397
  • موضوع : بلاگ
  • بازدید : 5 بازدید

در روش پرتو درمانی از امواج پرانرژی برای کشتن سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود و به این صورت، سرطان را درمان می‌کند. هدف از این درمان، نابودی یا تخریب سلول‌های سرطانی، بدون آسیب رساندن به سلول‌های سالم است.

پرتو درمانی ممکن است عوارض جانبی هم به همراه داشته باشد، اما این عوارض در افراد مختلف، متفاوت هستند. عوارض جانبی به نوع پرتوها، مقدار آن‌ها، ناحیهٔ تحت‌درمان بدن و سلامتی عمومی فرد بستگی دارند.

برای پیش‌بینی دقیق عوارض پرتو درمانی روی فرد، راهی وجود ندارد. شاید فردی دچار عوارض بسیار محدود و فرد دیگر دچار مشکلات فراوان و سختی شود.

پزشک‌های متخصص این حوزه از درمان، پرتو درمانی را انجام می‌دهند. پس قبل از هر چیز، ابتدا باید دربارهٔ آثار پرتو درمانی و اینکه برای بهتر شدن چه می‌توان کرد، باید با پزشک مربوطه مشورت کرد. اگر پرتو درمانی باعث ناراحتی می‌شود، باید به گروه درمان اطلاع داد. آن‌ها می‌توانند در بهتر شدن روند درمان کمک کنند.

عوارض پرتو درمانی از چه زمانی آغاز می‌شوند؟

پرتو درمانی دو نوع عوارض جانبی دارد: زودهنگام و دیرهنگام. عوارض جانبی زودهنگام مانند حالت تهوع و خستگی، معمولا طولانی نیستند. شاید در حین یا درست پس از درمان آغاز شده و تا چند هفته پس از اتمام آن طول بکشند، اما بعدا بهتر می‌شوند. بروز عوارض جانبی دیرهنگام، مانند مشکلات و بیماری های ریوی و قلبی، ممکن است سال‌ها طول بکشد و اغلب هم همیشگی هستند.

شایع‌ترین عوارض جانبی زودهنگام خستگی و مشکلات و بیماری های پوستی هستند. سایر عوارض همچون ریزش مو و حالت تهوع، به آن قسمتی از بدن بستگی دارد که پرتو درمانی می‌شود.

چطور می‌توان با خستگی ناشی از پرتو درمانی کنار آمد؟

پرتو درمانی چیست و با خستگی ناشی از آن چه باید کرد

خستگی‌ای که به‌خاطر سرطان و پرتو درمانی احساس می‌شود، با سایر اوقاتی که انسان احساس خستگی می‌کند فرق دارد. این خستگی با استراحت بهتر نمی‌شود و ممکن است فرد را از انجام امور روزمره هم باز دارد؛ اموری مانند رفتن به کار یا وقت گذراندن با افراد خانواده و دوستان. خستگی هر روز هم با روز دیگر فرق دارد و این‌طوری برنامه‌ریزی بر آن اساس هم دشوار می‌شود. حتی ممکن است برنامهٔ درمان سرطان را هم تحت‌تأثیر قرار بدهد.

وقتی فرد دچار خستگی می‌شود، باید با پزشک مشورت کند. ممکن است پزشک مربوطه بتواند به بهتر شدن این روند کمک کند. کارهایی هم هستند که خود فرد می‌تواند برای بهتر شدن حالش انجام بدهد:

  • از سلامت خود مراقبت کنید. داروهایتان را باید همان‌طوری مصرف کنید که پزشک دستور داده است. حسابی استراحت کنید، تا جایی که می‌توانید فعال باشید و غذای مناسب بخورید.
  • از مشاور کمک بگیرید، یا در کلاس‌های مرکز درمان سرطان شرکت کنید تا یاد بگیرید چگونه انرژی خود را حفظ کنید، استرس‌ خود را کاهش دهید و صرفا روی خستگی تمرکز نکنید.
  • انرژی خود را برای فعالیت‌هایی ذخیره کنید که خیلی برایتان مهم هستند. وقتی احساس آمادگی می‌کنید، ابتدا به این کارهای مهم برسید.
  • بین استراحت و فعالیت‌هایتان توازن ایجاد کنید. دراز کشیدن بیش از اندازه در رختخواب ممکن است شما را خسته‌تر کند. اما کارهای فراوانی در برنامهٔ روزمره‌تان نگنجانید و به خودتان فرصت استراحت بدهید.
  • از خانواده و دوستان‌تان کمک بخواهید. اگر این خستگی در کارتان تداخل ایجاد می‌کند، با مدیر یا مسئول منابع انسانی صحبت کنید و از او بخواهید در طول روز کمی فرصت بدهد تا برنامه‌هایتان را تنظیم کنید.

به‌خاطر داشته باشید که خستگی ناشی از پرتو درمانی احتمالا طی چند هفته پس از اتمام درمان از بین خواهد رفت.

پرتو درمانی چه مشکلاتی برای پوست به وجود می‌آورد؟

تأثیری که پرتو درمانی روی پوست بدن می‌گذارد، شبیه موقعی است که مدت طولانی زیر نور خورشید هستید. ممکن است قرمز، برنزه یا دچار آفتاب‌سوختگی شوید. در چنین شرایطی پوست فرد ممکن است متورم، خشک و پوسته‌پوسته بشود، یا بخارد.

به پوست‌تان رسیدگی کنید:

  • لباس‌های تنگی نپوشید که آن قسمت تحت‌درمان را بپوشانند.
  • پوست‌تان را نمالید و نسابید. برای پاک کردن آن، از صابون ملایم استفاده کنید و زیر آب ولرم بگیرید.
  • هیچ چیز داغ یا یخی روی آن ناحیه نگذارید، مگر اینکه پزشک چنین دستوری داده باشد.
  • پیش از استفاده از هرگونه پماد، روغن، لوسیون یا پودر، حتما با پزشک مشورت کنید.
  • از پزشک بپرسید آیا می‌توانید از نشاستهٔ ذرت استفاده کنید یا نه، چون این نشاسته خارش پوست را کاهش می‌دهد.
  • تا جایی که می‌توانید زیر نور خورشید قرار نگیرید. آن قسمت بدن که پرتو درمانی می‌شود را با لباس یا کلاه بپوشانید. اگر حتما باید از منزل بیرون بروید، در مورد استفاده از ضدآفتاب با پزشک مشورت کنید.
  • اگر به‌خاطر سرطان سینه پرتو درمانی می‌شوید، تا جای ممکن از سوتین استفاده نکنید. اگر مجبورید سوتین بپوشید، از انواع نرم و نخی آن استفاده کنید که سیم ندارند.
  • از هیچ‌گونه نوار، گاز یا باند روی پوست استفاده نکنید، مگر اینکه پزشک دستور داده باشد.

چند هفته پس از اتمام پرتو درمانی، پوست‌تان کم‌کم بهتر می‌شود. اما ممکن است پس از بهبود، کمی تیره‌تر شده باشد. البته پس از پایان پرتو درمانی هم باید از پوست خود در مقابل آفتاب محافظت کنید.

آیا پرتو درمانی باعث ریزش مو می‌شود؟

پرتو درمانی چیست و آیا ریزش مو هم دارد؟

فقط کسانی ممکن است ریزش مو داشته باشند که پرتو درمانی در ناحیهٔ جمجمه یا مغزشان انجام می‌شود. در غیر این صورت، مو نمی‌ریزد. اگر چنین اتفاقی بیفتد، معمولا ناگهانی و دسته‌دسته می‌ریزد. در بیشتر موارد، مو پس از توقف پرتو درمانی دوباره رشد می‌کند، اما ممکن است نازک‌تر بشود یا بافتِ متفاوتی داشته باشد.

بعضی‌ها ترجیح می‌دهند پیش از آغاز پرتو درمانی، موهای خود را کوتاه کنند. اگر موهای بالای سر خود را از دست داده‌اید، کلاه یا روسری مناسبی استفاده کنید که از سرتان در برابر اشعه‌های خورشید محافظت کند. بعضی هم ممکن است ترجیح بدهند از کلاه‌گیس استفاده کنند.

سایر عوارض جانبی زودهنگام پرتو درمانی چه هستند؟

سایر عوارض جانبی زودهنگام معمولا به ناحیهٔ تحت‌درمان بستگی دارند.

مشکلات گوارشی

پرتو درمانی در ناحیهٔ سر، گردن، یا بعضی از قسمت‌های سیستم گوارشی، ممکن است باعث کاهش اشتها شود. اما در حین پرتو درمانی، باید همچنان غذاهای سالمی بخورید که بدن‌تان را قوی نگه دارند.

  • به‌جای سه وعدهٔ بزرگ در روز، پنج یا شش وعده غذای مختصر مصرف کنید.
  • غذاهای جدید را امتحان کنید.
  • خوراکی‌های سالمی کنار دست‌تان داشته باشید. این‌طوری به‌جای آنکه منتظر وقت ناهار و شام بمانید و چه بسا اشتهای خود را از دست بدهید، هر وقت گرسنه شدید، غذا می‌خورید.

مشکلات دهانی

پیش از آغاز پرتو درمانی در ناحیهٔ سر یا گردن، از دندان‌پزشک بخواهید معاینهٔ کاملی انجام بدهد. پرتو درمانی ممکن است باعث مشکلاتی در دهان بشود:

  • زخم‌های دهانی
  • کمبود بزاق
  • بزاق غلیظ
  • مشکل در بلع
  • سفتی فک

این مشکلات را به گروه درمان سرطان اطلاع دهید تا برای بهبود این وضعیت کمک کنند. برای بهبود این عوارض جانبی:

  • از غذاهای تند و اسیدی پرهیز کنید.
  • سیگار نکشید، تنباکو مصرف نکنید، نوشیدنی‌های الکلی نخورید.
  • دندان‌هایتان را با خمیردندان حاوی فلوراید و مسواک نرم تمیز کنید.

مشکلات شنوایی

پرتو درمانی در ناحیهٔ سر می‌تواند گاهی اوقات باعث مشکلات شنوایی شود. یکی از دلایلش می‌تواند این باشد که موم گوش سفت می‌شود. اگر مشکل شنوایی دارید، با پزشک خود در میان بگذارید.

حالت تهوع

پرتو درمانی در ناحیهٔ سر، گردن و قسمت‌های مختلف دستگاه گوارش می‌تواند باعث تهوع و استفراغ بشود. اگر چنین اتفاقی افتاد، حتما با پزشک در میان بگذارید. او می‌تواند برای کنترل این حالت به شما دارو بدهد. تکنیک‌های آرامش و بیوفیدبک (Biofeedback) هم برای کنترل و کاهش احساس تهوع مفید هستند.

اسهال

پرتو درمانی در ناحیهٔ شکم می‌تواند باعث اسهال شود، که معمولا هم چند هفته پس از آغاز درمان خود را نشان می‌دهد. احتمالا پزشک داروهایی برای کنترل این حالت تجویز می‌کند. تغییرات در رژیم غذایی هم تجویز خواهد شد، از جمله مصرف وعده‌های کوچک‌تر به دفعات بیشتر، پرهیز از غذاهای سرشار از فیبر و مصرف پتاسیم به مقدار کافی.

باروری و مسائل جنسی

پرتو درمانی در ناحیهٔ لگن ممکن است روی تحریک جنسی و همین طور امکان بچه‌دار شدن تأثیر بگذارید. اگر می‌خواهید بچه‌دار شوید، پیش از آغاز درمان، با پزشک خود دربارهٔ تأثیر پرتو درمانی بر باروری مشورت کنید.

خانم‌ها نباید در دورهٔ پرتو درمانی باردار شوند، زیرا ممکن است به بچه آسیب برساند. پرتو درمانی ممکن است قاعدگی زنان را متوقف کند و باعث سایر نشانه‌های یائسگی هم بشود.

برای آقایان هم پرتو درمانی در ناحیهٔ بیضه‌ها ممکن است بر میزان اسپرم و کارکرد آن اثر بگذارد. این لزوما به معنای این نیست که نمی‌توانید پدر شوید. اما اگر می‌خواهید بعدا بچه‌دار بشوید، ابتدا با پزشک مشورت کنید؛ ممکن است او پیشنهاد بدهد قبل از آغاز درمان، از بانک اسپرم استفاده کنید.

پرتو درمانی در ناحیهٔ لگن ممکن است برای بعضی خانم‌ها باعث دردناک شدن رابطهٔ جنسی بشود و شاید زخم‌هایی هم ایجاد کند که باعث عدم‌امکان ارتجاع واژن شود. در آقایان، پرتو درمانی می‌تواند روی اعصاب و رگ‌های خونی تأثیر بگذارد که نعوظ را کنترل می‌کنند. دربارهٔ اینکه چه اتفاقی می‌افتد و چگونه می‌توانید با آن کنار بیایید، با پزشک خود مشورت کنید.

هنگام درمان سرطان، کم شدن علاقه به رابطهٔ جنسی کاملا طبیعی است. اما تحریک جنسی معمولا پس از اتمام پرتو درمانی بازمی‌گردد. با همسر خود دربارهٔ چگونگی حفظ رابطه در این مدت صحبت کنید. حتما به نگرانی‌های او هم توجه نشان بدهید.

عوارض جانبی دیرهنگام پرتو درمانی چه هستند؟

پرتو درمانی چیست و چه عوارضی دارد

بروز عوارض جانبی دیرهنگام ناشی از پرتو درمانی ماه‌ها و چه بسا سال‌ها طول می‌کشند و معمولا تمام هم نمی‌شوند. اما همه هم دچار آن‌ها نمی‌شوند.

این مشکلات زمانی رخ می‌دهند که پرتوها به بدن آسیب می‌رسانند. برای مثال، بافت‌های زخمی ممکن است بر عملکرد ریه‌ها و قلب اثر بگذارند. مشکلات مربوط به مثانه، روده، باروری و مسائل جنسی، ممکن است بعد از پرتو درمانیِ شکم یا لگن، خود را نشان بدهند.

عارضهٔ جانبی دیگری که ممکن است اتفاق بیفتد، سرطان ثانویه است. پزشکان مدت‌هاست که می‌دانند پرتوها ممکن است باعث سرطان شوند. مطالعات حاکی از آن هستند که پرتو درمانی برای درمان یک سرطان، ممکن است خطر ایجاد سرطان دیگری را به همراه داشته باشد. عواملی که می‌توانند بر این خطر احتمالی تأثیر بگذارند، عبارت‌اند از مقدار پرتوی مورداستفاده و محلی که تحت‌درمان است. دربارهٔ این خطرات احتمالی و مقایسهٔ آن‌ها با مزایای پرتو درمانی، با پزشک خود مشورت کنید.


در ادامه بخوانید: ۱۲ خطر زیاد نشستن برای سلامتی و راه‌های جلوگیری از آن


  • تاریخ : 24ام دی 1397
  • موضوع : بلاگ
  • بازدید : 7 بازدید

بی وای دی S6 کراس اور سایز متوسط چینی است که شباهت ظاهری بسیاری با لکسوس RX دارد؛ هر چند ظرافت‌های لکسوس را ندارد. علت این شباهت همکاری دو شرکت سازنده‌ی آنهاست. این شباهت در حدی است که درحالِ‌حاضر در چین می‌توانید با سفارشی‌سازی بی وای دی S6 آن را تبدیل به لکسوس کنید. این شباهت تنها به ظاهر ختم نمی‌شود. شباهت‌های زیادی از نظر طراحی و همچنین ابعاد فضای سرنشین در کابین مشاهده می‌شود.

داخل کابین بزرگ به‌نظر می‌رسد و حتی سرنشینان عقب هم فضای کافی دارد. این ویژگی بی وای دی S6 را تبدیل به گزینه‌ی مناسبی برای سفر می‌کند؛ پس خانواده‌ی ۴ یا ۵ نفره می‌توانند با خیال راحت به خرید بی وای دی S6 فکر کنند. این محصول بین رقبای چینی مانند تیگو ۵ یا جک S5 یک سر و گردن بالاتر است. همچنین از نظر کیفیت، ایمنی و رفاه محصول بهتری ارزیابی می‌شود. در ایران، خدمات پس از فروش این خودرو را شرکت واردکننده، یعنی کارمانیا، ارائه می‌کند. درحال‌حاضر، در بازار ایران، مشتریان از این محصول چینی رضایت دارند.

مشخصات فنی بی وای دی S6

این خودرو موتوری ۴ سیلندری با پیشرانه‌ی ۲۴۰۰ سی‌سی دارد. موتور می‌تواند ۱۵۸ اسب بخار در ۵۸ هزار دور در دقیقه نیرو تولید کند. این نیرو توسط گیربکس۶ سرعته به چرخ‌ها منتقل می‌شود. حداکثر سرعت این ماشین، ۱۸۵ کیلومتر بر ساعت است. این خودرو برای پیمودن هر صد کیلومتر، به‌صورت ترکیبی به ۱۰ لیتر سوخت نیاز دارد. در شهر این عدد به ۱۲ لیتر می‌رسد. با استفاده از سیستم ECO این خودرو می‌توانید مصرف سوخت را بهینه‌تر کنید. در ۱۳.۵ ثانیه می‌توانید از سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسید. شتاب این خودرو در برابر سدان‌ها ناامیدکننده، اما در مقایسه با رقبا بسیار بهتر است. هندلینگ خوب بی‌وای‌دی S6 را باز هم مطلوب‌تر از رقبا می‌کند. فقط در سرعت بالا صدای موتور داخل کابین شنیده می‌شود و موتور در بیشتر اوقات کم‌صدا عمل می‌کند. شاید بی وای دی S6 خودروی آفرود واقعی نباشد، اما فنربندی آن ضعیف نیست.

آپشن‌های رفاهی و ایمنی

این خودروی چینی از نظر تعداد آپشن‌ها موردتوجه است. لیست برخی از امکانات آن عبارت‌اند از: ۶ کیسه هوا، ترمز ضدقفل ABS، سیستم توزیع نیروی ترمز EBD، ترمز هوشمند BOS، کروز کنترل، مسیریاب سازگار با ایران، مانیتور لمسی، دکمه‌های کنترلی مدیا روی فرمان، صندلی برقی راننده، حالت بهینه‌ساز مصرف سوخت، هشدار دنده‌ی ایمنی برای باز بودن درب‌ها و بسته نبودن کمربند ایمنی، ۶ سنسور پارک عقب و جلو، کی‌لس، استارت دکمه‌ای، دوربین عقب، دوربین جانبی، سانروف، کمربند ایمنی سه نقطه‌ای، صفحه‌کیلومتر با قابلیت تغییر رنگ، چراغ روز، چراغ جلو اتوماتیک، ایموبیلایزر، سیستم ضدسرقت، تهویه مطبوع اتوماتیک، ۹ بلندگو و… .

این خودرو دارای ۵ ستاره‌ی ایمنی از مؤسسه‌ی ایمنی‌سنجی یورو انکپ است. به‌نظر می‌رسد با توجه به این لیست بلندبالای رفاهی و امنیتی فروش بی وای دی S6 بعد از شناخته شدنِ آن در بازار ایران افزایش یابد.

در دیوار به قیمت خوب بخرید

این خودرو تنها در یک تیپ فول‌آپشن در بازار ایران عرضه می‌شود. می‌توانید از طریق شرکت واردکننده برای خرید بی وای دی S6 صفر به‌صورت شرایطی اقدام کنید و یا حواله‌ی آن را بخرید. اگر خواستار مدل‌های کارکرده هستید، می‌خواهید سری به سایت دیوار بزنید. یک دستگاه بی وای دی S6 مدل سال ۱۳۹۶، به‌رنگ سفید با کارکرد ۲۷ هزار کیلومتر، به قیمت ۱۷۵ میلیون تومان آگهی شده است. درحالِ‌حاضر، مدل‌های صفر، بالای ۲۰۰ میلیون در بازار ایران فروخته می‌شوند و معمولا افت قیمت آنها در زمان فروش زیاد است.

منبع: ویرلن

  • تاریخ : 24ام دی 1397
  • موضوع : بلاگ
  • بازدید : 6 بازدید

چقدر در برنامه‌ریزی برای دستیابیِ به‌موقع به اهداف‌تان مهارت دارید؟ تا چه اندازه از اهمیت و تأثیرِ برنامه‌ریزی آگاه هستید؟ آیا شما هم از آن دسته افرادی هستید که اهداف‌شان غالبا در حد رویا و آرزو باقی می‌مانند و سرانجام به افسوس و حسرت بدل می‌شوند؟ خواسته‌ها و اهداف‌تان تا چه اندازه در ذهن‌تان شفاف و قابل‌دستیابی هستند؟ امروز می‌‌خواهم شما را با یکی از کتاب‌های تأثیرگذار در این زمینه آشنا کنم؛ کتابِ بهترین سال زندگی تو به شما کمک می‌کند که با عزمی راسخ در جهت تحقق اهداف‌تان گام بردارید. پس فرصت را از دست ندهید و با ما همراه شوید.

شناسنامهٔ کتاب

عنوان: بهترین سال زندگی تو (Living Your Best Year Ever)

نویسنده: دارن هاردی (Darren Hardy)

شمار صفحات: ۲۷۲

دربارهٔ کتاب بهترین سال زندگی تو

موفقیت هنگامی حاصل می‌شود که همهٔ آنچه آموخته‌ایم، به‌همراه تجربه‌ها و ابزارهایی که در اختیار داریم، همگی در راستای تحقق هدفی از‌پیش‌تعیین‌شده متمرکز و هدایت شوند. بدون هدف، برخورداری از بهترین امکانات هم کاری از پیش نمی‌برد. کتاب بهترین سال زندگی تو به ما می‌آموزد که چطور اهداف‌مان را به دقیق‌ترین حالت ممکن مشخص کنیم و در جهت دستیابی به آن‌ها گام برداریم.

دارن هاردی، نویسندهٔ موفقِ دو کتابِ پرفروش «اثر مرکب» و «دیوانگان ثروت‌ساز»، توانایی‌اش را در حوزهٔ نگارش کتاب‌های موفقیت به‌خوبی به اثبات رسانده است. او این بار در کتاب «بهترین‌ سال زندگی تو» قصد دارد که به خوانندگانش این‌گونه کمک کند: «در این کتاب به شما نشان‌ می‌دهم که چگونه در چند ماه به چیزی برسید که بقیهٔ مردم در یک‌ عمر زندگی به آن می‌رسند. چنانچه انگیزه و شوری فراوان برای بازطراحیِ آینده‌تان دارید، این برنامه برای شماست».

شایان ذکر است که کتابِ بهترین سال زندگی تو کتابی انگیزشی نیست که به خواننده روحیه و انگیزه‌ای برای موفق‌شدن بدهد؛ بلکه کتابی آموزشی برای مهارت‌یابی در هدف‌گذاری و برنامه‌ریزی است.

کتاب بهترین سال زندگی تو؛ فراخوانی به عمل‌گرایی در زندگی

ویژگی بارز این کتاب، دعوت به عمل‌گرایی و نوشتن اهداف و خواسته‌ها به شفاف‌ترین روش ممکن است. پیش از شروع، باید دفترچه‌ای برای انجام تمرین‌های هر فصل تهیه کنید. آنچه بر تأثیرگذاری این کتاب می‌افزاید، این است که نویسنده گام‌به‌گام، با تمرین‌هایی هدفمند که در هر فصل قرار داده است، مخاطب را دست‌به‌قلم می‌کند تا جایی که در پایان، علاوه بر داشتن هدفی روشن و مشخص، کل مسیری را هم که به هدف ختم می‌شود، برنامه‌ریزی کرده است. شیوه‌ٔ به‌کاررفته و تمرین‌های طراحی‌شدهٔ هر فصل این‌گونه است که در گام نخست، مشخص می‌کند فرد در کجای زندگی‌اش قرار دارد یا به عبارتی با خودش چندچند است؟ و در ادامه کمک می‌کند که فرد، اهداف اصلی و فرعی را که همگی به‌شکلی آشفته، ذهنش را درگیر کرده‌اند، از یکدیگر تمیز دهد.

پس از انتخاب و تعیین هدف، حالا نوبتِ دست‌به‌کارشدن و تحقق آن طی یک برنامه‌ریزیِ حساب‌شده است که شامل برنامه‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت می‌شود.

انجام‌دادن تمرین‌های هر فصل گاهی حس انجام‌دادن یک بازی را دارد. گاهی هم در عینِ سادگی، پاسخ‌گویی به آنها بسیار دشوار است و این همان‌ نقطه‌ای است که خواننده به ضرورت و اهمیتِ هدف‌گذاری روشن و مشخص پی می‌برد.

آیا این کتاب برای شماست؟

اگر حس می‌کنید در مورد آینده و خواسته‌هایی که دارید، بر سر دوراهی قرار گرفته‌اید و نمی‌توانید بین مسیرهای پیش‌ِ رو به‌راحتی تصمیم‌گیری کنید، این کتاب برای شماست؛ چراکه مشخص می‌کند خواستهٔ اصلی‌تان چیست و چگونه می‌توانید به آن دست یابید. این کتاب حتی برای کسانی که اهداف مشخصی دارند ولی در برنامه‌ریزی برای دستیابی به آنها با مشکل روبه‌رو هستند، بسیار راه‌گشا خواهد بود.

بخش‌هایی از کتاب

وقتی هیچ چشم‌اندازی نباشد، مردم از بین می‌روند. چشم‌اندازتان برای زندگی چیست؟ برای این است که از خودتان بزرگ‌تر شوید؟ می‌خواهید برای چه چیزی بجنگید؟ برای چه کسانی؟ یا برای چه زندگی می‌کنید؟ اسم من دارن هاردی است. در این کتاب کمک‌تان می‌کنم جواب بعضی سؤال‌ها را پیدا کنید و زندگی‌تان را عوض کنید: چه چیزهایی به شما انگیزه می‌دهد و راه‌تان می‌اندازد؟ چه چیزی کمک می‌کند تا شور و اشتیاق‌تان دوام بیاورد تا به عجیب‌ترین و دست‌نیافتنی‌ترین اهداف‌تان برسید؟

آیا تمام رؤیاهای بزرگِ کودکی‌تان را به یاد‌ می‌آورید؟ رؤیاهایی که برای رسیدن به آنها نمی‌توانستید صبر کنید تا بزرگ شوید؟ می‌خواهم کمک‌تان کنم تا این رؤیاها را دوباره بکارید و نشان دهید نه‌ تنها ممکن‌اند بلکه دست‌یافتنی هم هستند.


در ادامه بخوانید: بهترین سال زندگی تو؛ کتابی الهام‌بخش برای دستیابی به اهداف بزرگ


  • تاریخ : 24ام دی 1397
  • موضوع : بلاگ
  • بازدید : 7 بازدید

تست‌های آی.کیو برای بعضی از افراد بهتر از دیگران جواب می‌دهند، ولی این بدین معنا نیست که آنها باهوش‌تر هستند. اگر شما در به‌ کار گیری کلمات و منطق خوب هستید، تست معمولی آی.کیو برای‌تان راحت خواهد بود. اما اگر کلمات و منطق نقطه‌ی قوت شما نباشند و شما در کاری که انجام می‌دهید مهارت بالایی داشته باشید چطور؟ در اینجا، به نظر می‌رسد تست آی.کیویِ سنتی، هوش واقعی شما را نشان نخواهد داد. اینجاست که نظریه هوش های چندگانه مطرح می‌شود. همراه ما باشید، می‌خواهیم انواع هوش گاردنر را به شما معرفی کنیم.

تاریخچه‌ی کوتاهی از تست هوش

مطالعه‌ی هوش در اواخر سال‌های ۱۸۹۰ در پاریس اتفاق افتاد، زمانی که آلفرد بینِت (Alfred Binet) تستی برای شناسایی نیازهای آموزشی کودکان طراحی کرد.

رویکرد او برای اندازه‌گیری کمّیِ هوش در ایالات‌متحده و بعد در نقاط مختلف جهان مورد استقبال قرار گرفت. مدرسه‌ها شروع به گرفتن تست هوش از بچه‌ها کردند و برنامه‌ی آموزشی خود را به‌ گونه‌ای طراحی کردند که بتواند آی.کیوی آنها را تقویت کند. هنوز هم وارد شدن به خیلی از دانشگاه‌ها به آی.کیو و تست‌هایی مانند تست سنجش تحصیلی بستگی دارد که آن هم از تست آی.کیو استخراج شده است.

در سال‌های ۱۹۷۰، هاوارد گاردنر (Howard Gardner)، استاد علوم آموزشی در دانشگاه هاروارد، تعریف سنتی از هوش را که چنین تست‌هایی بر پایه‌ی آن بنا شده بودند، زیرسؤال برد. گاردنر با کودکان و بزرگسالانِ با‌استعدادی کار می‌کرد که آسیب‌ مغزی دیده بودند. او به این نتیجه رسید که این افراد استعدادها و موهبت‌های دیگری دارند که در تعریف سنتی از هوش گنجانده نشده است. او از منابع مختلفی از جمله تحقیقات عصب‌شناسی و مطالعه‌ی بیمارانی که اوتیسم داشتند، استفاده کرد تا فرضیه‌اش را اثبات کند. او بر این باور بود که قسمت‌های مختلف مغز، انواع مختلفی از هوش را دربر دارند.

در سال ۱۹۸۳، گاردنر کتابش را به نام «Frames of Mind» چاپ کرد که در آن به ۷ نوع مختلف از هوش اشاره شده بود. ۱۰ سال بعد، او نوع هشتم را هم به لیست خود اضافه کرد. این نظریه‌ی هوش چندگانه یا MI، تبدیل به مدلی رایج برای درک جنبه‌های مختلفی از هوش انسانی شد.

هوش های چندگانه

تئوری انواع هوش گاردنر بر این باور است که تمامی انسان‌ها ۸ نوع هوش دارند و نمایه‌ی هوشیِ هر کدام از ما با دیگری متفاوت است. این نمایه یا پروفایل بر اساس ژنتیک و تجربه‌ شکل گرفته‌ است و ما را از دیگران مجزا می‌کند. این هوش‌ها به شرح زیر هستند:

۱. هوش زبانی

قابلیت استفاده‌ی مؤثر از زبان نوشتاری یا گفتاری است. وکلا، نویسندگان و سخنرانان قابلیت بالایی در هوش زبانی دارند.

۲. هوش منطق و ریاضی

توانایی تجزیه و تحلیل مشکلات به‌ صورت منطقی، انجام راحت معادلات ریاضی و بررسی مسائل با استفاده از روش‌های علمی است. پیدا کردن الگوها و استفاده از منطق استنتاجی قابلیت‌های دیگری هستند که با این هوش ارتباط دارند. افرادی که در جوامع علمی و محاسباتی فعالیت دارند، از درصد بالایی از این هوش برخوردار هستند.

۳. هوش موسیقی

قابلیت اجرا، ساختن و لذت بردن از الگوهای موسیقیایی از جمله، تغییر ریتم و تُن است. موسیقی‌دانان موفق، سازندگان موسیقی و افرادی که به نوعی با موسیقی سروکار دارند از سطح بالایی از این هوش برخوردار هستند.

۴. هوش جسمی/لمسی

قابلیتِ استفاده از بدن برای ابراز احساسات است. افرادی که از این هوش برخوردارند، با استفاده از هم‌آراییِ جسمی مسائل را حل می‌کنند. بازیگران و ورزشکاران حرفه‌ای، مثال‌های بارزی از این افراد هستند.

۵. هوش فضایی

قابلیت شناسایی، استفاده و تفسیر الگوها و تصاویر و بازآفرینیِ اشیاء در فضای سه‌بعدی است. معماران موفق، مجسمه‌سازان و طراحان از هوش فضایی بالایی برخوردار هستند.

۶. هوش بین‌فردی

قابلیت درک انگیزه ها، نیات و تمایلات دیگران است. این هوش افراد را قادر می‌سازد تا به‌ خوبی با دیگران کار کنند. مشاغلی مانند مشاوره، تدریس و فروش، افرادی را می‌طلبد که هوش بینافردی بالایی داشته باشند.

۷. هوش درون‌فردی

توانایی شناخت خود و تعبیر و ارزش‌گذاری برای احساسات و انگیزه‌های خودتان است. مشاوران، هنرپیشه‌ها، پرستاران و نویسنده‌ها افرادی هستند که درک شخصیِ بالایی دارند.

۸. هوش طبیعت‌گرا

قابلیت شناخت و قدردانی از ارتباط‌مان با دنیای طبیعی است. فضانوردان، زیست‌شناسان و جانورشناسان نمونه‌هایی از افرادی هستند که هوش طبیعت‌گرای بالایی دارند. (این هشتمین هوشی است که گاردنر بعدها به لیست انواع هوش خود اضافه کرد.)
هوش معنوی و وجودی (به دنبال تصویر بزرگ‌تر بودن) نیز دو نوع دیگر از هوش هستند که پیشنهاد شده به این لیست اضافه شوند، اما هنوز به‌ طور رسمی به عنوان انواع متفاوتی از هوش شناخته نشده‌اند.

تستِ هوش های چند‌گانه

همانطور که افراد بیشتری به هوش های چندگانه گاردنر علاقمند می‌شدند، تقاضا برای تست انواع هوش گاردنر هم افزایش پیدا می‌کرد. گاردنر و همکارانش در پیِ حل این مسئله برآمدند و به این نتیجه رسیدند که ایجاد تستی قابل‌ اعتماد کار دشواری است. برای این کار، باید عملکردهای مختلف را اندازه‌گیری کرد. به عنوان مثال، گاردنر گفت «هوش فضایی، محصول عملکرد فرد در فعالیت‌هایی مانند پیدا کردن مسیر در شهری ناشناس، شطرنج‌بازی کردن، نقشه‌خوانی و به‌ خاطر سپردن جای اشیاء در اتاق است.»

گاردنر به دو دلیل از تست‌های هوش انتقاد کرد:

  1. آنها عملکرد را اندازه نمی‌گیرند. سؤالات این تست‌ها فقط می‌توانند علاقه، مهارت و توانایی‌های فرد را در زمینه‌ی خاصی کشف کنند.
  2. طبیعت این تست‌ها به‌ گونه‌ای است که به خودشناسی بالایی نیاز دارد. مدل گاردنر می‌گوید هر فردی به‌ اندازه‌ی کافی هوش درون‌فردی ندارد که بتواند به این سؤالات به‌ خوبی پاسخ دهد.

برای اطلاعات دقیق‌تر درباره‌ی مدل و انواع هوش گاردنر و همچنین نظرات و دیدگاه‌های او، به وب‌سایت www.howardgardner.com مراجعه کنید.

محدودیت‌ها و انتقادات به تئوری انواع هوش گاردنر (هوش های چندگانه)

در حالی که ایده‌ی هوش های چندگانه به‌ نظر جالب می‌رسد، یکی از مهم‌ترین انتقادها به آن این است که ابزار مناسبی برای اندازه‌گیری آن وجود ندارد. این موضوع باعث شده تا اثبات درستی این تئوری دشوار شود. به‌ همین دلیل خیلی از افراد، از آن به دلیل مبهم بودن انتقاد کرده‌اند و آن را بیشتر ذهنی دانسته‌اند تا عینی. به‌ علاوه، ارزیابی‌هایی که برای اندازه‌گیری هوش چندگانه پیشنهاد شده‌اند، همگی پیچیده هستند و طراحی‌شان بسیار گران تمام می‌شود.

بعضی از افراد نیز اعتقاد دارند که این ۸ هوش لزوما از هم مجزا نیستند و همگی زیرمجموعه‌ای از هوش عمومی هستند. البته، وجود هوش عمومی نیز با بحث و جدل‌های زیادی همراه است. خیلی از افراد هم معتقدند که مدل هوش گاردنر، بیشتر شبیه سبک‌های شناختی یا روش‌های فکری هستند تا انواع مختلفی از هوش.

کاربرد انواع هوش گاردنر

خب، حالا نکته اینجاست که ما چطور می‌توانیم از تئوری انواع هوش گاردنر استفاده کنیم؟

  • تئوری هوش های چندگانه باعث می‌شود که به جواب تست‌های آی.کیو زیاد اعتماد نکنیم و برای افراد بیش از چیزی که نتیجه‌ی تست نشان داده است، احترام و ارزش قائل شویم. مقیاس استاندارد آی.کیو در بعضی از مشاغل و موارد نمی‌تواند قابل‌ اطمینان باشد. (البته، در خیلی از موارد و مشاغل هم این مقیاس اهیمت دارد. مراقب باشید که به همه با یک چشم نگاه نکنید.)
  • باعث می‌شود، با دقت بیشتری نتیجه‌ی تست‌های آی.کیو را تعبیر کنیم و سعی کنیم که آنها را با تست‌های دیگری که بیشتر به شغل و حرفه‌های مورد‌نظر مربوط می‌شوند جایگزین کنیم.

  • تاریخ : 24ام دی 1397
  • موضوع : بلاگ
  • بازدید : 10 بازدید

بدون اغراق بنز E250 یکی از پرفروش‌ترین، باکیفیت‌ترین و لوکس‌ترین خودروهای شرکت مرسدس بنز است که آخرین تکنولوژی‌های روز دنیای را دارد. به‌راحتی نمی‌توانید از این خودرو ایراد بگیرید، زیرا مهندسان تمام تلاش‌ خود برای ارتقا آن را کرده‌اند. این نهمین فرزند از خانواده‌ی کلاس E است. راه تشخیص مدل‌های قدیمی و جدید، توجه به چراغ‌های جلوی آنهاست. مدل‌های قدیمی چراغ‌های دو‌تکه‌ی جداگانه دارند؛ ولی چراغ‌های مدل‌های جدید یک‌پارچه هستند.

تجهیزات کلاس E دارای چندین مدل مختلف است: مدل‌های استاندارد، الگانت و آوانگارد که رینگ، فرمان و اگزوز آنها با هم فرق می‌کند. البته بیشتر خودروهای بنزِ حاضر در ایران کیت AMG دارند و کمی اسپرت‌گونه هستند. شما می‌توانید برای خرید بنز E250 صفر کمی بیشتر هزینه کنید و کیت AMG پلاس را سفارش دهید که کمربند و تودوزی قرمز رنگ، رینگ ۱۹ و روکش صندلی چرم دارد.

بررسی فنی بنز E250

E250 می‌تواند حداکثر ۲۱۱ اسب بخار در ۵۵۰۰ دور دقیقه و ۳۵۰ نیوتون متر گشتاور نیرو تولید کند. این نیرو و گشتاور حاصل کارکرد موتوری ۴ سیلندری با پیشرانه‌ی ۱۹۹۱ سی‌سی است. شتاب صفر تا صدِ واقعی این خودرو در تست رانندگی ۷.۲ ثانیه به دست آمد، اما میزان شتاب تئوری این خودرو توسط کمپانی ۸ ثانیه اعلام شده است. این مدل از بنز برای هر صد کیلومتر به‌طور ترکیبی ۶.۱ لیتر بنزین می‌سوزاند. خرید بنز E250 هم برای رفت‌وآمد در شهر و هم برای خارج شهر گزینه‌ی مناسبی است؛ به‌علاوه که فضای صندلی عقب برای سرنشینان بسیار راحت و لوکس است.

آپشن‌های پایه و اضافی خاص بنز

کابین بنز E250 بسیار با کیفیت ساخته شده و به‌سختی می‌توان از کیفیت مواد یا مونتاژ آن ایرادی گرفت. دنده‌ی پشت فرمان، سیستم هشدار تغییر لاین، سیستم پارک خودکار، دوربین کنترل فاصله با خودروی جلویی، ترمز خودکار در زمانی که به خودرویی جلویی بیش‌ازحد نزدیک شده‌اید، خاموش و روشن شدن اتوماتیک در حالت کار کردن درجا برای صرفه‌جویی در مصرف سوخت، سیستم تعلیق هوشمند، سیستم هشدار نقطه‌ی کور، سقف پاناروما، دوربین ۳۶۰ درجه دور تا دور خودرو، چراغ ال ای دی روز، کشش خودکار کمربند و .. برخی از آپشن‌های خاص بنز E250 هستند. مواردی مانند گم‌کن و سردکن صندلی، صندلی برقی ۶ حالته، تهویه اتوماتیک با کانال مجزا برای سرنشینان عقب، آینه‌های برقی و هوشمند، چرخش نور در پیچ‌ها، سنسور باران، پشتِ سری صندلی هوشمند و… نیز از آپشن‌های پایه‌ی این خودرو هستند.

در دیوار خوش‌قیمت بخرید

E250 مدل سال ۲۰۱۶ قیمت میلیاردی دارد. مدل‌های قبل از سال ۲۰۱۶ نیز را می‌توانید زیر یک میلیارد تومان بخرید. برای مثال، در سایت دیوار، قیمت خرید بنز E250 کارکرده ۲۰۱۴ از طرف فروشنده حدود ۸۰۰ میلیون تومان اعلام شده است. این خودرو ۱۹ هزار کیلومتر راه رفته‌ و تنها آپشن‌های پایه‌ای سری E را دارد. در آگهی دیگری مدل ۲۰۱۶ با ۱۶ هزار کیلومتر کارکرد یک میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان قیمت‌گذاری شده است. رقیب اصلی این خودرو BMW سری ۵ و آئودیi8 است. انتظارات و سلیقه‌ی شما نتیجه‌ی انتخاب را مشخص می‌کند که از بین سری E و رقبا کدامیک را انتخاب کنید. اگر کیفیت و لوکس بودن برای شما ملاک است، بی‌شک باید به‌سراغ مرسدس بنز سری E بروید.

منبع : ویرلن

صفحه 2 از 7
قبلی 1234567 بعدی